Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου *
Ποιοι φοβούνται τον πόλεμο; Τον κάθε λογής πόλεμο; Αυτούς που στέλνουν ανθρώπους στο χώμα; Αυτούς που στέλνουν μηνύματα μισαλλοδοξίας;
Ποιος νοιάζεται πραγματικά για τον λαό του μα κι για τον κάθε λαό; Γιατί κατηγορούμαστε μεταξύ μας ψάχνοντας τους υπεύθυνους;
Μα όλοι είμαστε άνθρωποι. Είμαστε;
Και γιατί δεν το δείχνουμε; Τα σύνορα ουρλιάζουν…και η απάντηση γίνεται εξαναγκασμός σφαιρών ή ενός deals.
Και γω, αναρωτιέμαι: Πότε θα κοιτάξουμε αληθινά ο ένας στα μάτια τον άλλον; Πότε θα κοιτάμε μπροστά δίχως να μετράμε θανόντες στα δελτία ειδήσεων;
Γιατί γινόμαστε όλοι αριθμοί;
Επιλέγουμε πλευρά. Επιλέγουμε ενόχους. Μονωτικό υλικό στην ψυχή μας.
Τυφλοί να κοιτάξουμε κάτω από σημαίες, αρνούμαστε να γλείψουμε τις πληγές μας κάτω από ίδιο ουρανό.
Μήπως δεν έχουμε όλοι τους ίδιους φόβους; Δεν ονειρευόμαστε το καλύτερο αύριο;
Ο πόλεμος ξεκινά εκεί που σταματά η κατανόηση.
Και η ειρήνη αρχίζει εκεί που ένας άνθρωπος, χωρίς να τον ρωτά από πού είναι, ποιος είναι, τι νιώθει, αν πονά…
Εντέλει, είμαστε άνθρωποι;
Ναι, ίσως και να είμαστε. Αλλά κάπου ξεχάσαμε πώς να το θυμόμαστε μαζί. Ξεχάσαμε το χέρι με χέρι. Κι ίσως μια μέρα να σωπάσουν τα σύνορα να κλαίνε.
Σίγουρα όχι γιατί έπαψαν να υπάρχουν, αλλά έπαψαν να ελπίζουν. Μακάρι οι αριθμοί να ξαναγίνουν ονόματα, χαμόγελα ψυχής.
Οι ιστορίες να είναι της περηφάνιας. Τα σχολεία να μιλούν για αυτά…
Ο φόβος να έχει τα ίδια χρώματα για όλους. Θα μας φτάνει ένα βλέμμα, ένα χάδι, εκείνο το χέρι που απλώνεται μόνο καλό. Και ίσως τότε να θυμηθούμε αυτό που κάποτε ξέραμε όλοι: Πως είμαστε ο κόσμος όλος.
- * Η Εύα Αλιβιζάτου είναι αρθρογράφος – συγγραφέας
