Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου *
Είμαι γυναίκα και δεν έχω δικαίωμα στη ζωή. Είμαι γυναίκα και μου απαγορεύεται να έχω τη δική μου ζωή. Είμαι γυναίκα και πολλοί άντρες δεν με σέβονται. Ίσως μόνο να με ποθούν. Ίσως να με θέλουν για μία νύχτα. Ίσως να με θέλουν για μητέρα των παιδιών τους. Ίσως να με θέλουν για νοικοκυρά.
Ίσως να με θέλουν για όλα τα παραπάνω. Το σίγουρο είναι ότι δεν με θέλουν πάντα ευτυχισμένη, ελεύθερη και ανεξάρτητη.
Ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι η κοινωνία δεν στηρίζει όσο θα έπρεπε εμένα και όλες τις υπόλοιπες γυναίκες σαν εμένα.
Η γυναίκα του 2026 εξακολουθεί να υποφέρει, να πονά και να δολοφονείται.
Είμαι η γυναίκα που ζει με τον φόβο. Με την ελπίδα να μην ανοίξει η πόρτα και δεχτεί βία. Με την ελπίδα να σηκωθεί ένα χέρι μόνο για να με αγγίξει με αγάπη, στοργή και τρυφερότητα.
Το 2026 οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα ανέρχονται στις έξι. Και ίσως να μην είναι μόνο αυτές. Υπάρχουν περιπτώσεις που δεν έφτασαν ποτέ στα δικαστήρια, επειδή ο δράστης αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του πριν λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Έτσι, δεν δικάστηκε ποτέ και δεν τιμωρήθηκε ποτέ.
Σε αυτή την κοινωνία μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τη μητέρα τους, χωρίς στήριγμα, χωρίς την αγκαλιά, που τους στέρησαν με τη βία.
Κι όμως, η γυναίκα συνεχίζει να αγωνίζεται. Συνεχίζει να εργάζεται, να δημιουργεί, να αγαπά, να μεγαλώνει παιδιά, να στηρίζει οικογένειες και να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο.
Να σέβεται. Δεν ζητά παραπάνω προνόμια. Δεν ζητά να είναι ανώτερη από κανέναν. Ζητά τα αυτονόητα. Να μπορεί να περπατά χωρίς φόβο. Να μπορεί να λέει «όχι» χωρίς να κινδυνεύει. Να μπορεί να ζει ελεύθερα, με αξιοπρέπεια. Να μπορεί να επιστρέφει στο σπίτι της ασφαλής.
Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία και στην ευτυχία. Και όσο έστω και μία γυναίκα ζει με τον φόβο, η κοινωνία μας έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει. Πολύ και δύσκολο.
- H Εύα Αλιβιζάτου είναι συγγραφέας – αρθρογράφος.
