Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου *
Εγώ την Πρωτομαγιά δεν ξέρω αν την έχω στο μυαλό μου σαν μια βόλτα στην ταβέρνα, η στα ανθοπωλεία, η μια ευκαιρία για καφέ, για τριήμερη εκδρομή, ίσως και για μπάνιο στη θάλασσα. Τίποτα από αυτά δεν θα με ενοχλούσε αν οι άνθρωποι αντιλαμβανόμασταν τι είναι, κι από που ξεκίνησε η γιορτινή της ατμόσφαιρα.
Αν ρωτήσεις έναν έφηβο είμαι σίγουρη ότι πέντε στους τέσσερις δεν θα ξέρουν τι να απαντήσουν. Κι είναι ακόμη πιο σίγουρο πως όσο και να ενημερωθούν από τους εκπαιδευτικούς, πάλι αδιάφορο θα είναι, αφού η αργία έχει μεγαλύτερη αξία.
Κι έτσι η Πρωτομαγιά καταλήγει να είναι μια ακόμα μέρα ξεκούρασης, ξεχασμένη από το περιεχόμενο και την σημασία της, από την αξία της.
Ξεχάστηκε πως δεν χαρίστηκε, και πως δεν γεννήθηκε ως ευκαιρία για διασκέδαση, αλλά ως αποτέλεσμα αγώνων, θυσιών και διεκδικήσεων. Ήταν εκείνες οι φωνές των ανθρώπων που ζητούσαν τα αυτονόητα: αξιοπρέπεια στη δουλειά και στη ζωή τους.
Μα τελικά το πρόβλημα μάλλον δεν είναι ότι δεν γνωρίζουμε, αλλά ότι δεν κάνουμε τον κόπο να σκεφτούμε. Δεν είμαστε σε θέση να συνδέσουμε το παρελθόν με το παρόν. Γιατί η μνήμη γίνεται απλώς μια σημείωση στο ημερολόγιο ως μια αργία, και έτσι αντίο νόημα…
Δεν χρειάζεται να σταματήσουμε να περνάμε καλά εκείνη τη μέρα. Χρειάζεται όμως, έστω για λίγο, να θυμόμαστε. Να αναρωτιόμαστε.
Κυρίως, να καταλαβαίνουμε πως όσα εμείς σήμερα θεωρούμε δεδομένα κάποτε ήταν ζητούμενα. Φυσικά αν ψάξουμε λίγο πιο πίσω, θα βρούμε ανθρώπους που δεν είχαν την πολυτέλεια της αδιαφορίας. Ήταν άνθρωποι που πονούσαν.
Την Εξέγερση του Χέιμαρκετ, όταν εργάτες βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας το οκτάωρο και βρέθηκαν αντιμέτωποι με βία και θάνατο. Δεν ζητούσαν κάτι υπερβολικό,αλλά χρόνο να ζουν, όχι μόνο να δουλεύουν.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια υπενθύμιση πως κάθε «αυτονόητο» που έχουμε σήμερα, γράφτηκε κάποτε με κόστος.
Και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να μην το ξεχνάμε.
- * H Εύα Αλιβιζάτου είναι αρθρογράφος – συγγραφέας.
