Άνθρωποι που μάχονται καθημερινά. Αόρατοι φροντιστές. Αντιμέτωποι με τα γηρατειά, με την αναπηρία. Αντιμέτωποι καθημερινά με την ωμή πραγματικότητα.
Φροντίζουν μέλη οικογενειών, δίνοντας τον δικό τους αγώνα, είναι οι ίδιοι που αγωνιούν για την συνέπεια τους, την συνεργασία με τον ασθενή, αλλά και τον εργοδότη.
Είναι αόρατοι. Όλοι ασχολούνται με τον αδύναμο άρρωστο.
Δέχονται εντολές. Συνοδεύουν με υπομονή και περίσσιο χαμόγελο αισιοδοξίας, στα ιατρικά ραντεβού. Αναλαμβάνουν την ευθύνη της θεραπείας, με την προσμονή για καλυτέρευση, αλλά και το άγχος, εξαντλώντας τον δικό τους εαυτό. Αυτόματα απομακρύνονται από την κοινωνική τους καθημερινότητα.
Ξεχνούν φιλικές εξόδους και πολλές φορές οικογένεια. Μέσα στις σιωπές τους κρύβονται ιστορίες αντοχής, αγάπης αυταπάρνησης.
Δεν ζητούν χειροκρότημα ούτε αναγνώριση, μόνο την ελάχιστη κατανόηση και στήριξη.
Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο που δίνει τη μάχη του με την ασθένεια, πολλές φορές ξεχνάμε τον άλλο άνθρωπο που δίνει τη δική του μάχη αθόρυβα, καθημερινά, αδιάκοπα.
Οι αόρατοι φροντιστές δεν χρειάζονται τον οίκτο μας. Χρειάζονται να γίνουν “ορατοί”. Χρειάζονται κι αυτοί ένα αντίστοιχο χαμόγελο από αυτό που προσφέρουν. Έχουν και οι ίδιοι ανάγκη να τους ακουμπήσει κάποιος στον ώμο και να τους πει «καλή δύναμη».
Γιατί ήμουν και εγώ μια από αυτούς.
- H Εύα Αλιβιζάτου είναι συγγραφέας – αρθρογράφος
