ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Συνεπήρε, άγγιξε τις λεπτές χορδές του κοινού και το πιο σημαντικό προβλημάτισε η νέα ταινία «Η Δύναμη της Θλίψης» του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Κώστα Ανδριώτη, στην πρώτη προεπισκόπησή της στην Αστόρια.
Η προεπισκόπηση (sneak preview) έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας, 11ης Μαΐου 2026, στο οικείο για τον σκηνοθέτη Θεατράκι του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού στην ελληνοκρατούμενη Αστόρια και ήταν μια από τις ελάχιστες αν όχι η μόνη φορά που δεν χρειάστηκαν συστάσεις μεταξύ του σκηνοθέτη, των δημοσιογράφων, των κριτικών κινηματογράφου, των καθηγητών και γενικότερα των εραστών της τέχνης και του πολιτισμού.
Τον σκηνοθέτη καλωσόρισε ο πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού, κ. Ηρακλής Κρεμμύδας, ο οποίος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη γιατί επέλεξε το ΚΕΠ για την προεπισκόπηση της ταινίας του.
Ο κ. Κρεμμύδας εξήρε την προσφορά της οικογένειας Ανδριώτη και του αειμνήστου «πατριάρχη» της, Νίκου Ανδριώτη στην παιδεία, στον πολιτισμό, στην Εκκλησία και κατ’ επέκταση στην γενέτειρά τους τη Νίσυρο.
Ο α΄ αντιπρόεδρος του ΚΕΠ, Δημήτρης Μπεργελές καλωσόρισε τον σκηνοθέτη και χαρακτήρισε την επιλογή του να προβάλλει την ταινία του στον γνώριμο ετούτο χώρο, ως δείγμα σεβασμού και εκτίμησης για το έργο που επιτελεί το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού.
Ο κ. Μπεργελές χαρακτήρισε την συμμετοχή ως ένα αντάμωμα μετά από δεκαετίες των ανθρώπων που έβαλαν πλάτη, έβαλαν γερά θεμέλια και παρείχαν την δυνατότητα στο ΚΕΠ να συμπληρώσει 52 έτη προσφοράς στον ελληνοαμερικανικό πολιτισμό.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, Κώστας Ανδριώτης, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη για τον αδελφό του Γιώργο Ανδριώτη και την ηγεσία του ΚΕΠ που ανέλαβαν την ευθύνη της διοργάνωσης της προεπισκόπησης.
Αναφερόμενος στην ταινία επεσήμανε ότι συνέλαβε την ιδέα στις αρχές του 2020 και ότι ο εγκλεισμός λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού του παρείχε τον απαιτούμενο χρόνο για να ολοκληρώσει το σενάριο και ξεκινήσουν οι προσπάθειες για τα γυρίσματα της ταινίας.
Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στην Κύπρο, όπου ο σκηνοθέτης εργάζεται και δημιουργεί τα τελευταία 25 χρόνια. Η θάλασσα της Κύπρου, όπως επεσήμανε, αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας.
Δεν είναι, όμως η θάλασσα της ανεμελιάς που απολαμβάνουμε τα καλοκαίρια, αλλά η θάλασσα στην οποία συναντιούνται δύο πρόσφυγες, η μία από τη Μέση Ανατολή και η άλλη από την Ουκρανία και οι οποίες κουβαλούν τον πόνο, την θλίψη και την φρίκη του πολέμου και της καταστροφής.
Ο σεναριογράφος και συνάμα σκηνοθέτης κατάφερε να συνδυάσει την φρίκη των εν εξελίξει πολέμων στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία με την φρίκη που βίωσε η Κύπρος τον Ιούλιο του 1974 λόγω της τουρκικής εισβολής και συνεχίζει να βιώνει λόγω της παράνομης κατοχής του βόρειου τμήματός της για 52 συναπτά έτη.
Και καθώς παρακολουθούσα την ταινία ο νους μου περιστρέφονταν στα πανό και στα συνθήματα που κρατούν οι ομογενείς στις διαδηλώσεις και στις παρελάσεις μέσω των οποίων εγκαλούν την Αμερική και την Διεθνή Κοινότητα για την στάση των δύο μέτρων και δύο σταθμών που τηρούν μετά από μισό αιώνα στην επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία και της Τουρκίας στην Κύπρο.
Η απόφαση του Κώστα Ανδριώτη να αφιερώσει το νέο του πόνημά του – αριστούργημα θα έλεγα χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής – στο δράμα των μανάδων που χάνουν τα παιδιά στην Μεσόγειο τους στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την φρίκη και τα μύρια όσα δεινά και στις προσπάθειές τους σταθούν όρθιες μετατρέπονταν την θλίψη σε δύναμη, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στο ακροατήριο.
Τα μάτια όλων βούρκωσαν και οι ομογενείς εξερχόμενοι από την αίθουσα συγχάρηκαν τον δημιουργό της ταινίας για τα διαχρονικά μηνύματα που εκπέμπει και θα συνεχίσει να εκπέμψει στον αιώνα τον άπαντα, ως αριστούργημα της Έβδομης Τέχνης.
Η πρεμιέρα της ταινίας, όπως επεσήμανε ο κ. Ανδριώτης, κατά την διάρκεια της συνομιλίας με τις «Αναμνήσεις» θα γίνει στο πλαίσιο του πρώτου διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου στο οποίο θα επιλέξουν να εισαχθεί και να αμετρηθεί.
«Η Δύναμη της Θλίψης» αποτελεί ένα ανεξάρτητο κινηματογραφικό έργο που διαφοροποιείται αισθητά από τις συμβατικές παραγωγές του εμπορικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία θέασης.
Από το ξεκίνημά της η ταινία προϊδεάζει τον θεατή και το πιο σημαντικό καθηλώνει τα βλέμματά του στην Οθόνη, ενώ ο νους περιπλανάται στην φρίκη του πολέμου που βίωσε ο ελληνισμός ξεκινώντας από τις Σφαγές της Χίου, του Διστόμου, των Καλαβρύτων, την Έξοδο του Μεσολογγίου, την Γενοκτονία του Πόντου, την Καταστροφή της Σμύρνης και της Μικράς Ασίας, μέχρι και το Μακελειό και το Ολοκαύτωμα της της 2ας Αυγούστου 1943 στην Γλύνα της Βορείου Ηπείρου.
Περίληψη της ταινίας «Δύναμη της Θλίψης»
Δύο νεαρές γυναίκες βρίσκονται μπροστά σε ένα πανέμορφο και γαλήνιο κυπριακό τοπίο – η μία είναι από την Ουκρανία, η άλλη από τη Μέση Ανατολή. Κάθε μια κουβαλά μέσα της τα σημάδια της φρίκης του πολέμου και της καταστροφής.
Όμως αυτό το πανέμορφο και «ήρεμο» τοπίο είναι ένας τόπος αντιφάσεων: είναι η τελευταία διαιρεμένη γη της Ευρώπης και οι δυο γυναίκες βρίσκονται μπροστά σε απρόσμενες εξελίξεις και ανατροπές…
Είναι εδώ, σε αυτό το φορτισμένο και συμβολικό περιβάλλον που έχει ζήσει στο παρελθόν τον πόλεμο και τον διαμελισμό, όπου οι ιστορίες τους αρχίζουν να μπλέκονται σε ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων…
Θαμμένες ιστορίες αρχίζουν να αναδύονται, το παρελθόν και το παρόν μπερδεύονται με μνήμες της τουρκικής εισβολής της Κύπρου μισό αιώνα νωρίτερα.
Αυτό που ξεδιπλώνεται δεν είναι απλώς μια ιστορία τραυματικής σύνδεσης πολέμων, αλλά σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και το τραύμα, την επιθυμία και την απώλεια, τον έρωτα και τον θάνατο.
Στον πυρήνα του πρόκειται για ένα σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα οικείο πορτρέτο ανθρώπων που παλεύουν με την απώλεια και τον εκτοπισμό—γεωγραφικό, συναισθηματικό και υπαρξιακό.
Η αφήγηση εμβαθύνει στα εύθραυστα όρια της ανθρώπινης αντοχής, εκεί όπου η απώλεια και το πάθος συνυπάρχουν σε μία διαρκή υπαρξιακή αναζήτηση, πλούσια σε αλληγορία και συμβολισμό…
