Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου *
Ο πόλεμος υπήρξε ανέκαθεν μια μάστιγα της ανθρωπότητας. Από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής στη γη, συνοδεύει την ανθρώπινη ιστορία, χωρίς ποτέ να προσφέρει πραγματικό όφελος. Αντίθετα, αφαιρεί ζωές, διχάζει λαούς και γεννά πείνα, απελπισία και απόγνωση. Ο φόβος κυριεύει τις ανθρώπινες ψυχές, μικρών και μεγάλων, αφήνοντας βαθιά τραύματα που δύσκολα επουλώνονται.
Στη σύγχρονη εποχή, οι νέοι άνθρωποι υψώνουν τη φωνή τους, αρνούμενοι να αποδεχθούν αυτή την πραγματικότητα. Διαδηλώνουν και αγωνίζονται για την ειρήνη, δείχνοντας πως υπάρχει ελπίδα για έναν διαφορετικό κόσμο.
Γιατί η αποδοχή του πολέμου μας καθιστά συμμέτοχους στον πόνο, το μίσος και την καταστροφή.
Οι λαοί, όταν συνεργάζονται, μπορούν να προάγουν την επιστήμη, την ελευθερία και την πολιτική σταθερότητα. Αντίθετα, ο πόλεμος στερεί από τις κοινωνίες την ανάπτυξη του εμπορίου, του τουρισμού και της γεωργίας, οδηγώντας σε οπισθοδρόμηση.
Είναι αδιανόητο να μην αναγνωρίζουμε ότι η ειρήνη αποτελεί πανανθρώπινη αξία, όπως η δικαιοσύνη και η ισότητα.
Εκείνοι που οδηγούν τους ανθρώπους στον πόλεμο συχνά κυριαρχούνται από μια τυφλή μανία για την επικράτηση απέναντι στον «αντίπαλο», αγνοώντας το πραγματικό κόστος: την ανθρώπινη ζωή.
Με τον καιρό, αυτή η μανία μετατρέπεται σε συνήθεια, κάνοντας την απώλεια και την καταστροφή να φαίνονται σχεδόν φυσιολογικές.
Η ειρήνη, όμως, δεν πρέπει να περιορίζεται σε συνθήματα ή λέξεις γραμμένες σε ένα πανό. Είναι πράξη ουσιαστική, βαθιά ανθρώπινη, που ξεκινά από τον καθένα μας και χτίζεται καθημερινά μέσα από τις επιλογές και τις αξίες μας.
Τελικά, η ειρήνη δεν είναι παράκληση.
Είναι απαίτηση της ανθρωπότητας — μια απαίτηση για ζωή, αξιοπρέπεια και μέλλον.
- Η Ευαγγελία Αλιβιζάτου είναι συγγραφέας – αρθρογράφος
