Γράφει η Εύα Αλιβιζάτου *
Να τα πούμε κύριε πρόεδρε και να μας ακούσετε!
Πάντα να ακούτε!
Εμείς σας ακούμε! Μιλήστε λοιπόν για την δικαιοσύνη.
Για την έννοια της η γενικά;
Μα η έννοια της κυρία πρόεδρε έχει για τον κάθε άνθρωπο άλλη σημασία κι αξία!
Εσείς πιστεύετε ότι υπάρχει ανιδιοτελής δικαιοσύνη;
Πιστεύω ότι είναι Αρετή! Ότι ρυθμίζει υποθέσεις! Εφαρμόζει νόμους. Δίνει δυνατότητα στην αλήθεια,να διαχωρίσει τη θέση της από το ψέμα!!
Α.. ναι;
Διώκει την παρανομία, το έγκλημα και συντελεί στην εξυγίανση…την ηθική εννοώ!
Για να καταλάβετε την γνώμη μου κυρία πρόεδρε χρειάζεται συνείδηση.
Όταν εσείς ξέρετε πως να εργαστείτε με αμεροληψία ,αξιοπρέπεια και φιλότιμο,πιστεύω πως κι εμείς θα γινόμαστε καλύτεροι!
Γιατί χαμογελάτε έτσι αινιγματικά κυρία;
Γιατί παιδί μου,εγώ δεν είμαι ο κούκος που θα φέρω την άνοιξη. Γιατί παιδί μου εσύ κι οι συνομήλικοι σου οφείλουν να υπερασπιστούν τους κανόνες,το δίκαιο,το κοινωνικό σύνολο. Γιατί παιδί μου δεν θα μάθεις από μένα τους δεσμούς άμιλλας, προόδου,συνεργασίας, καταλαβε το, παιδί μου ότι ο σκοπός της ύπαρξης μου είναι αναγκαστικός. Γιατί χωρίς εμένα το χάος δεν αργεί να φανεί, αυτό που δημιουργεί το χέρι σου,και το μυαλό σου.
Μα άκουσε με καλά, παιδί μου, δεν υπάρχω για να σε φοβίζω, αλλά για να σε ισορροπώ. Δεν είμαι τιμωρία, είμαι μέτρο. Δεν είμαι εκδίκηση, είμαι ευθύνη που δεν θέλω.
Κοίτα γύρω σου… και μέσα σου. Γιατί η δικαιοσύνη δεν κατοικεί μόνο σε έδρες και νόμους. Κατοικεί στις πράξεις σου όταν κανείς δεν σε βλέπει. Στη φωνή σου όταν όλοι σωπαίνουν. Στις επιλογές σου όταν δεν σε κρίνει κανείς.
Εσύ ζητάς ελευθερία; Ψυχές πονούν,ζητούν το πιο σημαντικό. Μην τις προσπερνάς γιατί βιάζεσαι να ζήσεις, γιατί νομίζεις πως ο κόσμος σου ανήκει όπως είναι. Δεν σου ανήκει. Σου δόθηκε για να τον κρατήσεις όρθιο.
Η ελευθερία που ζητάς δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις. Είναι να μπορείς να στέκεσαι απέναντι στον εαυτό σου και να μην χαμηλώνεις το βλέμμα. Γιατί εκεί αρχίζουν όλα.
Όχι στα μεγάλα λόγια, ούτε στις αίθουσες που αποφασίζουν για άλλους, αλλά στη στιγμή που διαλέγεις αν θα κάνεις το εύκολο ή το σωστό. Κι είναι δύσκολο το σωστό.
Πάντα ήταν.
Θα σε κουράσει, θα σε κάνει να νιώσεις μόνος, ίσως και ανόητος μέσα σε έναν κόσμο που βολεύεται αλλιώς. Αλλά εκεί, παιδί μου, εκεί γεννιέται αυτό που ζητάς. Γιατί η δικαιοσύνη δεν είναι υπόσχεση. Είναι πράξη που επαναλαμβάνεται. Ξανά και ξανά.
Κι αν περιμένεις από εμένα να την επιβάλω, θα απογοητευτείς. Γιατί εγώ απλώς εμφανίζομαι όταν εσείς αποτύχετε.
Εσύ όμως μπορείς να την προλάβεις. Με μια στάση. Με μια άρνηση. Με ένα “όχι” όταν όλοι λένε “έτσι είναι”. Και τότε ίσως, όχι αύριο, ούτε εύκολα, αλλά κάποτε, να μην με χρειάζεστε τόσο.
Και αυτό, παιδί μου, θα είναι η μεγαλύτερη δικαίωσή μου.
- * Η Εύα Αλιβιζάτου Αρθρογράφος – Συγγραφέας
