Του Ευσταθίου Βαλιώτη *,
Η Εκκλησία μας θα πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προστασία και ενίσχυση των πνευματικών και ηθικών θεμελίων της κοινωνίας. Η Χριστιανική ηθική είναι ο οδικός χάρτης για τη διάπλαση καλών και ενάρετων ανθρώπων.
Επομένως, οι ιεράρχες μας και γενικότερα οι εκκλησιαστικές Αρχές έχουν υποχρέωση και καθήκον να διαφυλάσσουν το ήθος και το κύρος της Εκκλησίας, αποτελώντας υπόδειγμα σεμνότητας για το ποίμνιο. Η ίδια η ζωή τους να φωτίζει τους πιστούς με την αλήθεια του Χριστού. Να είναι παράδειγμα προς μίμηση.
Δυστυχώς όμως, σε πολλές περιπτώσεις, η ιεροσύνη έχει καταντήσει «επαγγελματική καριέρα» και «προσωπική φιλοδοξία», με αποτέλεσμα να επιλέγονται και να προωθούνται άτομα που δεν είναι ικανά και άξια να συμμετέχουν στον κλήρο και στα ιεραρχικά αξιώματα. Η επιλογή και η εκλογή τους στηρίζεται κυρίως σε εσωτερικές φατρίες, σε ρουσφέτια και σε διαπλεκόμενα συμφέροντα, ακόμη και σε εκβιασμούς για την απόκρυψη παράνομων και ανήθικών πράξεων και όχι στα απαιτούμενα προσόντα για την επιτέλεση του θρησκευτικού τους έργου. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα ράσα τους σκεπάζουν τα κουσούρια τους…
Στην εκκλησιαστική ιεραρχία εισέρχονται άτομα, που, είτε δεν έχουν τις γνώσεις, την πίστη και την πνευματικότητα για να υπηρετήσουν αυτή την αποστολή είτε η όλη συμπεριφορά τους αποτελεί ντροπή για την Εκκλησία. Και όσο διαιωνίζονται τέτοιες καταστάσεις, τόσο και λιγότεροι νέοι ενδιαφέρονται για ιερατική αποστολή.
Ένα από τα σοβαρά προβλήματα που εντοπίζεται σήμερα σε όλες τις βαθμίδες της Εκκλησίας, ενισχύοντας περαιτέρω την κρίση και κλονίζοντας την εμπιστοσύνη των πιστών, είναι το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας. Βέβαια, υπάρχουν και πραγματικά διαμάντια ανάμεσα στον κλήρο μας, άγαμοι και περισσότερο έγγαμοι.
Και δεν αναφέρομαι στην προσωπική επιλογή του κάθε ατόμου μέσα σε μια κοινωνία. Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση και «άλλου παπά Ευαγγέλιο», σεβόμενος τη διαφορετική άποψη, αλλά και εμμένοντας στις προσωπικές μου αρχές και πεποιθήσεις. Ο Θεός έφτιαξε τον άνδρα και τη γυναίκα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για την ομοφυλοφιλία μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και στις ευρύτερες αρνητικότατες επιπτώσεις της στους θεσμούς και στην αποστολή της. Να θυμίσω ότι η Εκκλησία μας καταδικάζει την ομοφυλοφιλία ως αμαρτία. Η εκκλησιαστική διδασκαλία την χαρακτηρίζει ανήθικη. Η παραδοσιακή ορθόδοξη ερμηνεία θεωρεί τις ομοφυλοφιλικές πράξεις καταστροφικές για τη θρησκεία μας και μηδενιστικές για τη δημιουργία.
Με αυτό το άρθρο κρούω των κώδωνα του κινδύνου για τις μεγάλες διαστάσεις που έχει λάβει πλέον η προώθηση και η αλληλοϋποστήριξη ομοφυλόφιλων για εκκλησιαστικά αξιώματα. Όπως διαπιστώνω εγώ, αλλά και πάρα πολύς κόσμος, δημιουργείται ένα επικίνδυνο «ομοφυλοφιλικό κατεστημένο», με επιζήμιες συνέπειες στον συνοδικό θεσμό και στη σχέση των ομογενών με τις κοινότητες και με την ηγεσία της Εκκλησίας μας.
Το χειρότερο όμως είναι ο αντίκτυπος αυτού του φαινομένου μέσα στους πιστούς και η άσχημη εικόνα που δημιουργείται για την Εκκλησία. Η προκλητική συμπεριφορά και η ανήθικη στάση πολλών απ’ αυτών διασύρουν την Εκκλησία και προσβάλλουν την ανθρώπινη λογική. Σε μερικές περιπτώσεις έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και δεν έχουν κανένα αίσθημα ντροπής. Πάντα υπήρχαν, αλλά ήταν στην ντουλάπα. Τώρα, όχι μόνο το δείχνουν, αλλά το καμαρώνουν κιόλας.
Οι εκκλησιαστικές Αρχές όχι μόνο δεν προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αποφασιστικά αυτή την κατάσταση, προστατεύοντας τους κανονικούς θεσμούς της Εκκλησίας και το Ορθόδοξο ήθος, αλλά αποδεικνύεται συνεχώς ότι δεν είναι λίγες οι φορές που προωθούν ομοφυλόφιλους στην εκκλησιαστική ιεραρχία και τους επιβραβεύουν χωρίς να είναι άξιοι και χωρίς να έχουν τα απαιτούμενα προσόντα, μόνο και μόνο για να μπορούν να τους ελέγχουν. Δηλαδή, ότι κάνουν οι μασόνοι και οι σιωνιστές.
Την ίδια στιγμή, παραμερίζονται και περιθωριοποιούνται ηθικοί, πνευματικοί, ικανοί ιερείς και ιεράρχες, ανεξαρτήτως τι μπορεί να είναι ο καθένας τους, επειδή δεν ανήκουν σε τέτοιες «ομοφυλοφιλικές κλίκες» μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και, δυστυχώς, έχει πάρει μεγάλη έκταση.
Η Αρχιεπισκοπή και οι κοινότητές μας εδώ στην Αμερική δεν εξαιρούνται απ’ αυτό το θλιβερό φαινόμενο που ταλανίζει ευρύτερα την Ορθοδοξία. Εκτός από τη μόνιμη απειλή για σκανδαλισμό των πιστών και ειδικότερα των παιδιών, φαίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις «ακολουθούμε τα βήματα» της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ξοδεύοντας εκατομμύρια δολάρια για να αποζημιώνουμε θύματα, για να κλείνουμε βρόμικες υποθέσεις, για να καλύπτουμε τους ενόχους μετά από καταγγελίες και για να επιβαρυνόμαστε με σημαντικά δικαστικά έξοδα. Και αντί να τους καθαιρούν, τους μεταθέτουν και το κακό διαιωνίζεται.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει και η ομοφυλοφιλία έχει καταντήσει μόδα και μέσα στην Εκκλησία μας. Πολλοί ομογενείς αναγκάζονται να απομακρυνθούν από κοινότητες και να μην συμμετέχουν στα εκκλησιαστικά δρώμενα. Ευτυχώς είναι και τα μοναστήρια που σώσουν μερικούς Χριστιανούς.
Και θέλω να τονίσω ξανά ότι η ουσία του προβλήματος δεν έγκειται στο τι είναι και τι νιώθει ο κάθε ιερωμένος, αλλά η στάση και η συμπεριφορά του, όταν δηλαδή με λόγο ή έργο παραβαίνει τον εκκλησιαστικό νόμο και μένει ατιμώρητος. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Πιστεύω ακράδαντα ότι η Ορθοδοξία θα πρέπει να επιστρέψει ξανά στους αρχικούς κανονισμούς και ο γάμος να μην αποτελεί εμπόδιο για την ανέλιξη στην ιεροσύνη. Δηλαδή, οι επίσκοποι να δικαιούνται να είναι παντρεμένοι και ο γάμος να επιτρέπεται σε κάθε βαθμίδα του κλήρου. Να θυμίσω ότι η Εκκλησία των πρώτων επτά αιώνων είχε αποστόλους, επισκόπους και όλους τους άλλους κληρικούς τόσο άγαμους όσο και έγγαμους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να επιτρέψει και σε γυναίκες να γίνονται κληρικοί όλων των βαθμίδων.
Το έγγαμο των Επισκόπων δεν είναι κάτι ξένο προς την παράδοση της Εκκλησίας μας και η λήψη μιας τέτοιας απόφασης θα βοηθήσει κατά πολύ στη δραστική αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας και θα προασπίσει την αξιοπρέπεια και την ηθική του εκκλησιαστικού κλήρου. Μόνο με γενναίες αποφάσεις θα διαφυλάξουμε την χριστιανική πίστη μας και θα προστατεύσουμε τις κοινότητές μας. Κοιτάξτε τους Εβραίους, για να γίνει κάποιος Ραβίνος πρέπει να παντρευτεί και να κάνει και παιδί.
Η επιλογή ιερωμένων θα πρέπει να βασίζεται σε πολύ αυστηρότερα κριτήρια, με έμφαση στην ανώτερη μόρφωση, στο ήθος, στην πνευματικότητα, αλλά και στην ψυχική υγεία των υποψηφίων. Και οι ιεροί κανόνες αναφέρουν ότι για να γίνουν ιερείς θα πρέπει να είναι παρθένοι στη ψυχή και στο σώμα.
- Ο Ευστάθιος Βαλιώτης είναι θεολόγος, επιχειρηματίας, ευεργέτης της Εκκλησίας, της Ομογένειας και της γενέτειρας.
