Αξιότιμε, κ. διευθυντά
Επί τη ευκαιρία των τελευταίων άρθρων, διαγγελμάτων και παραπόνων,……, μερικές σκέψεις για την «Ταλαίπωρη Ομοσπονδία».
Υπάρχουν οργανισμοί που γεννιούνται από ανάγκη και όραμα. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που, με τον καιρό, ξεχνούν γιατί γεννήθηκαν.
Η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων της Νέας Υόρκης υπήρξε κάποτε τέτοια ανάγκη. Σήκωσε για χρόνια τη σημαία της ομογένειας, μάζεψε τους Έλληνες κάτω από μια κοινή στέγη, κράτησε ζωντανή την παρέλαση, τη μνήμη, την περηφάνια του γένους μέσα στην ξενιτιά.
Μα οι καιροί αλλάζουν — κι ο άνθρωπος δοκιμάζεται περισσότερο όχι όταν πολεμά τους εχθρούς του, αλλά όταν πολεμά τους δικούς του.
Έτσι κι εδώ.
Χρόνια τώρα ακούμε τις ίδιες φωνές: καβγάδες, ίντριγκες, καχυποψία, δικαστήρια. Αντί για έργο, διαμάχη. Αντί για ενότητα, φαγωμάρα.
Κι ο απλός ομογενής, που κάποτε κοιτούσε την Ομοσπονδία σαν σπίτι κοινό, τώρα κουράστηκε.
Δεν θυμώνει πια.
Κουράστηκε. Και όταν ο λαός κουραστεί, συμβαίνει κάτι πιο βαρύ από την οργή: γυρίζει την πλάτη και προχωρεί.
Τι απομένει λοιπόν; Μια παρέλαση, κι αυτή παραδομένη σαν εργολαβία αλλού.
Κι ένας οργανισμός που μοιάζει με παλιό καράβι δεμένο στο λιμάνι, χωρίς πανιά, χωρίς πυξίδα, χωρίς πλήρωμα που να πιστεύει πια στο ταξίδι.
Η ιστορία όμως δεν αγαπά τα ακίνητα καράβια. Η ιστορία αγαπά εκείνους που τολμούν να σηκώσουν πανιά.
Ίσως λοιπόν έφτασε η ώρα μιας πράξης απλής αλλά μεγάλης: να ανοίξουν τα χέρια, να δοθούν τα κλειδιά, να περάσει η σκυτάλη.
Γιατί κάθε γενιά έχει το δικό της χρέος.
Και η νέα γενιά —αν της δοθεί χώρος— μπορεί να ξαναδώσει πνοή εκεί όπου σήμερα υπάρχει μόνο κούραση. Κι έτσι η Ομοσπονδία, αντί να σβήσει μέσα στους καβγάδες της, ίσως βρει πάλι τον λόγο για τον οποίο γεννήθηκε: να ενώνει, όχι να χωρίζει.
Γιατί η Ελλάδα της ξενιτιάς δεν χρειάζεται άλλους καβγάδες. Χρειάζεται καρδιά. Και τόλμη.
Και ανθρώπους που θυμούνται πως η σημαία σηκώνεται μόνο όταν πολλά χέρια την κρατούν μαζί.
Μετ΄εκτιμήσεως
Μανώλης Βεληβασάκης
