Του Δρ. Γιώργου Μελικόκη *
«Εξαπελύθη εγκύκλιος», για να χρησιμοποιήσω φράση του πάλαι ποτέ Διευθυντού Παιδείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και από το Κέντρο Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης σε συνεργασία με το τμήμα Ελληνικής Παιδείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής σε ένα παιδαγωγικό πρόγραμμα για την εκπαίδευση και πιστοποίηση, άκουσον, άκουσον, εθελοντών δασκάλων που δεν έχουν σχέση με την παιδαγωγική ή επίπεδο άλλης επιστημονικής κατάρτισης για να διδάξουν την Ελληνική γλώσσα, Ορθόδοξη πίστη και Ελληνικό Πολιτισμό και συνεχίζει.
«Το πρόγραμμα εδράζεται στην θεώρηση της ελληνικής γλώσσας όχι μόνο ως εργαλείου επικοινωνίας, αλλά ως φορέα πολιτισμικής ταυτότητας μέσου πολιτισμικής μεταβίβασης και γέφυρας μεταξύ διαφορετικών γενεών της ομογένειας. Στόχος του είναι η ανάπτυξη ενός συνεκτικού πλαισίου παιδαγωγικών γνώσεων και διδακτικών δεξιοτήτων για εθελοντές που δεν έχουν παιδαγωγική εκπαίδευση, αλλά επιθυμούν να συνεισφέρουν ενεργά στη διατήρηση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.»
Αν τουλάχιστον είχαν Πανεπιστημιακό πτυχίο ίσως η μεταφορά δεξιοτήτων από μια επιστήμη στην άλλη, «transferability of skills», ίσως λέγω θα μπορούσε αυτή η ιδέα να καρποφορήσει.
Δεν είναι παιδιά είναι γεγονός αφού το πρόγραμμα έχει ήδη μελετηθεί και προγραμματιστεΊ για την παρουσίαση και εφαρμογή στους υποψηφίους εθελοντές δασκάλους. Κάτι παρόμοιο συντελέστηκε πριν λίγα χρόνια από το Πανεπιστήμιο Θράκης για Νέο Αναλυτικό Προγραμμα. Κανένας δεν γνώριζε, πως συντάχτηκε, γιατί συντάχτηκε, ποιος πλήρωσε και πόσα και έφτασε η μέρα της παρουσίασης στους δασκάλους της Μητροπολιτικής Νέας Υόρκης. Παρόντες, αριθμός ντροπής, 17, οι δύο συνταξιούχοι. Όπως έγραψα τότε ένα τέτοιο αναλυτικό πρόγραμμα θα μαξεύει σκόνη στα ράφια σχολικών βιβλιοθηκών και πράγματι αυτό έγινε.
Το νέο αυτό εγχείρημα των φωστήρων εκπαιδευτικών και μαθητηυομένων μάγων για την ομογένεια και μια πληθώρα αλλων παιδαγωγών από διάφορα Ελληνικά Πανεπιστήμια εγείρει πλήθος ερωτήσεων.
Σε μια Αμερική με περίπου τρία εκατομύρια άνθρωποι ελληνικής καταγωγής και χιλιάδες καταξιωμένους καθηγητές πολλοί εξ αυτών αναγνωρισμένοι στον παιδαγωγικό τομέα, γεννημένοι, μεγαλωμένοι στην ομογένεια γνώστες των προβλημάτων και των αναγκών των Ελληνόπουλων, δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για τα σχολεία των δικών τους ανθρώπων κάτι παραπάνω από ανυπόστατα θεωρήματα;
Δεν νομίζω ότι έγινε μια κάποια προσέγγιση σε προσοντούχους καθηγητές Παιδαγωγικων ή ακόμη σε ταλαντούχους δασκάλους που κρατούν τα σχολεία μας ζωντανά και έχουν παιδαγωγικές περγαμηνές και ανυπολόγιστη πείρα στην οργάνωση και διδασκαλία των Ελληνόπουλων.
Πως είναι δυνατόν άνθρωποι χωρίς καμιά επιστημονική κατάρτηση να αποκτήσουν γνώση και πείρα σε μερικά διαδικτυακά δίωρα σεμινάρια και να ενταχθούν στον εκπαιδευτικό κλάδο όταν οι δάσκαλοι κατέχουν τετραετές πτυχίο Παιδαγωγικών, πολλοί/ες απο αυτούς με μεταπτυχιακά και διδακτορικά διπλώματα;
Πως είναι εφικτό να υπάρχουν δυο δάσκαλοι με τεράστια διαφορά κατάρτισης στην Παιδαγωγική Επιστήμη στο ίδιο σχολείο; Απλά υποβαθμίζει τον καταξιωμένο δάσκαλο/α στα μάτια και στην συνείδηση των γονιών και άλλων κοινοτικών παραγόντων.
Ο Ελληνας δάσκαλος/α βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε απολαβές στα παροικιακά μας σχολεία που για πλέον έναν αιώνα από γενιά σε γενιά καρτερούν και περιμένουν πότε θα βρεθεί ένας πυλώνας να αξιολογήσει τα προσόντα και την προσφορά στην ομογένεια για μια αξιοπρεπή διαβίωση με οικονομικές απολαβές και άλλες προσφορές που άλλοι καρπούνται είτε στην κοινότητα ή αλλαχού.
Για παράδειγμα ο ιερέας της κοινότητας λαμβάνει τετραπλάσιο μισθό από αυτόν του εκπαιδευτικού και συνταξιοδότηση παχυλή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλα πολλά και ο δάσκαλος/α ο φτωχός παρίας της ομογένειας.
Κι όμως άντεξε και αντέχει χωρίς να χάσει το αμέριστο ενδιαφέρον για τη γλώσσα την Ελληνική, την Ορθόδοξη Πίστη μας και τον Ελληνικό Πολιτισμό, που καθημερινά μοχθεί να κρατήσει τη γλώσσα στα παιδιά για τη συνέχιση της Ελληνικής κληρονομιάς.
Το προβλημα που αντιμετωπίζει η ομογένεια και τα ομογενειακα μας σχολεία είναι αναμφισβητητα η έλλειψη διδακτικού προσωπικού τόσο στα ημερήσια όσο και στα απογευματινά και Σαββατιανά μας σχολεία.
Κατάντησαν τα σχολεία μας γεροκομεία δασκάλων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα υποβαθμίσουμε και θα μηδενίσουμε το ρόλο του δασκάλου, αλλά και κατακερματισμό της γλώσσας με ανθρώπους αγράμματους και ανειδήκευτους, δεν αντέχει η ομογένεια μια απαράδεκτη λύση για τα σχολεία μας.
Αν χαθεί η γλώσσα μας χάθηκε το ελληνικό στοιχείο που τόσο έχει ανέλθει στην Αμερικαινική κοινωνία στις τέχνες, στα γράμματα και στις επιστήμες, φτάνουν οι εξωτερικοί παράγοντες που μας πολεμούν έλλειψη χώρου για ανάπτυξη περεταίρω.
Όπως ανέφερα πιο πάνω οι χαμηλοί μισθοί, η έλλειψη συνταξιοδότησης και ανύπαρκτες άλλες παροχές, όσο και αν επιθυμούν να προσφέρουν για τη διατήρηση της γλώσσας της Ορθόδοξης πίστης μας και του αθάνατου Ελληνικού πολιτισμού, το θέμα διαβίωσης είναι το μείζον πρόβλημα για ένταξη στα παροικιακά σχολεία.
Είχαμε κάποτε την Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου έξω απο τη Νέα Υόρκη. Έκλεισε το 1972 για να ενταχθεί στο Ελληνικό Κολλέγιο στη Βοστώνη, αλλά ουδείς ξήτησε εργασία στα σχολεία της ομογένειας.
Από την ίδρυση και εδραίωση της Αρχιεπισκοπής κανένας Αρχιεπίσκοπος δεν ενδιαφέρθηκε για την Ελληνική Παιδεία και το Γραφείο Παιδείας αναγκαστικά ιδρυθηκε το 1972. Ο τωρινός Αρχιεπίσκοπος κ. Ελπιδοφόρος είναι ο μόνος που έδειξε αμέριστο ενδιαφέρον για τα Ελληνικά Γράμματα με λόγια και με έργα. Πρώτα επανίδρυσε το Ανώτατο Συμβούλιο Παιδείας που είχε σταματήσει τη λειτουργία του για 30 χρόνια, ίδρυσε Ταμείο Παιδείας και Ταμείο συνταξιοδότησης διδασκάλων.
Διακήρυξε ότι δεν θα κλείνουν σχολεία αλλά θα ανοίγουν και το πρώτο ξανάνοιξε από τα 6 που έκλεισε ο προκάτοχός του. Απορώ και διερωτώμαι το πως δέχτηκε – αν το έκανε – να δεχθεί την υπόβάθμιση και τελειωμό της γλώσσας, της πίστης μας και του πολιτισμού μας .
Αν ναι θα αναφωνήσω Κακομοίρα ομογένεια που θα παραδώσεις τα σπλάχνα σου!!!
- Ο Δρ. Γιώργος Μελικόκης είναι παιδαγωγός και αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών και Πολιτιστικών Συλλόγων ΗΠΑ
