ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Τετραπλός ήταν ο σκοπός του Δωδεκανησιακού Γλεντιού που διοργανώθηκε το βράδυ του Σαββάτου, 7ης Φεβρουαρίου 2026, στο Νισύρικο Σπίτι στην Αστόρια.
Το γλέντι διοργάνωσε η Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής με τους συλλόγους μέλη και παρά το πολικό ψύχος που ταλαιπωρούσε την τριπολιτειακή περιοχή της Νέας Υόρκης το Νισύρικο Σπίτι είχε πλημμυρίσει από τις τρεις γενιές των Δωδεκανησίων, οι οποίες ήρθαν να υπενθυμίσουν σε όλους ότι η παραδοσιακή μουσική και οι χοροί αποτελούν τον καταλύτη που ατσαλώνει τις σχέσεις των παιδιών και των νέων με την δεύτερη και την τρίτη γενιά των Δωδεκανησίων.
Το γλέντι εξυπηρέτησε τέσσερις βασικούς σκοπούς. Ο πρώτος σχετίζονταν με την αναβίωση των ηθών και των εθίμων της Πρωτοχρονιάς και της κοπής της βασιλόπιτας.
Την βασιλόπιτα ευλόγησε και έκοψε ο Ροδίτης ιερέας, ο ιερατικός προϊστάμενος της κοινότητας της Παναγίας του Άϊλαντ Παρκ, π. Γεώργιος Καζούλης, ο οποίος μετέφερε τις ευλογίες του Αρχιεπισκόπου Αμερικής, κ. Ελπιδοφόρου, που λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν μπόρεσε να παραστεί. Το φλουρί της Βασιλόπιτας έπεσε στο Καστελλόριζο.
Ο δεύτερος σκοπός σχετίζονταν με την ανακοίνωση των προγραμμάτων της Δωδεκανησιακής Ομοσπονδίας για το 2026, τα οποία παρουσίασε ο πρόεδρος Νίκος Καρτάλης.
Μεταξύ αυτών η βραδιά ταβέρνας που θα διοργανωθεί το βράδυ του Σαββάτου, 15ης Φεβρουαρίου 2026 στο Κεφαλλονίτικο Σπίτι η Δωδεκανησιακή Νεολαία, τον εορτασμό της 76ης επετείου της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την μητέρα Ελλάδα, που θα λάβει χώρα την Κυριακή, 8η Μαρτίου 2026 στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Αστόρια, καθώς επίσης και η συμμετοχή στην παρέλαση της ομογένειας που θα λάβει χώρα το μεσημέρι της Κυριακής, 26ης Απριλίου 2026.
Ο τρίτος σκοπός σχετίζονταν με την βράβευση τεσσάρων διακεκριμένων Δωδεκανησίων και συγκεκριμένα του Αλέκου Ρωμαίου, πρώην προέδρου του Συλλόγου Τηλίων Νέας Υόρκης «Η Πρόοδος», του Γιάννη Γιαννουράκη, πρώην προέδρου του Συλλόγου Τηλίων Νέας Υόρκης «Η Πρόοδος», του Μανώλη Σταματάκη, προέδρου του Συλλόγου Κώων Αμερικής «Ιπποκράτης» και του Μιχάλη Λεβεντέρη, ταμία του Συμαϊκού Συλλόγου «Αίγλη».
Ο τέταρτος σκοπός σχετίζονταν με τον συνδυασμό του τερπνού μετά του ωφελίμου και συγκεκριμένα την ψυχαγωγία με τον ερανικό χαρακτήρα.
Την ψυχαγωγία ανέλαβαν οι Νίκος Σοφός στο βιολί, Γιάννης Θέμελης στο λαούτο, Πέτρος Χατζόπουλος στα πλήκτρα και Θεοδώρα Θέμελη στα κρουστά.
Τα έσοδα από τις πωλήσεις των εισιτηρίων, από το λαχείο και τις χορηγίες θα διατεθούν για την ενίσχυση των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και φιλανθρωπικών προγραμμάτων της Δωδεκανησιακής Ομοσπονδίας Αμερικής.
Οι τιμώμενοι
Ο Μανώλης Σταμάτης κατάγεται από την Κέφαλο της Κω και από την εφηβεία του ασχολήθηκε με το εμπόριο σφουγγαριών, πριν υπηρετήσει ως ναυτικός στη ναυτιλία. Κατά τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε ως τσολιάς στα σύνορα με την πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Φυλάκιο της Νίκης.
Το 1980 αρραβωνιάστηκε την Ευτυχία Παπαϊωάννου στην Κω και μαζί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, αρχικά στη Νέα Ορλεάνη και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη, όπου ο Μανώλης ξεκίνησε να εργάζεται στον οικοδομικό τομέα και στη συνέχεια εξελίχθηκε ως εργολάβος. Έχουν μία κόρη, τη Μαρία Σταμάτη Πέρου, σύζυγο του Γεώργιου Πέρου, και τρία εγγόνια: τον Γιάννη, την Ευτυχία και τον Μανώλη. Από το 1982 συμμετέχει ενεργά στα ομογενειακά δρώμενα.
Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Κεφάλου «Εισόδεια της Θεοτόκου» από το 1996 έως το 2000, περίοδο κατά την οποία αποκτήθηκε η στέγη του συλλόγου στο Brooklyn. Από το 2019 έως σήμερα (2026) υπηρετεί ως πρόεδρος του Συλλόγου της Κω, ενώ στη Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής συμμετέχει ως σύμβουλος και εκπρόσωπος της Κω. Για 15 χρόνια υπηρέτησε επίσης ως επίτροπος στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο West Babylon. Η πορεία του χαρακτηρίζεται από εργατικότητα, ήθος και αδιάκοπη προσφορά προς τη Δωδεκανησιακή παροικία.-
O Μιχάλης Λεβεντέρης γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1941 στη Σύμη, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή και η ζωή τότε ήταν σκληρή. Δούλεψε από μικρή ηλικία και δεν είχε πολλές ευκαιρίες. Από το 1960 έως το 1962 υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό στη Βέροια, με τον βαθμό του λοχία.Μετά τη στρατιωτική του θητεία εργάστηκε στα πλοία για σχεδόν τρία χρόνια.
Αν και η δουλειά ήταν επικίνδυνη, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και απέκτησε πολύτιμες εμπειρίες, καθώς γνώρισε διαφορετικούς λαούς και πολιτισμούς. Το 1966 αποβιβάστηκε ως εμποροναύτης, περίοδο κατά την οποία ήταν αρραβωνιασμένος με τη Χριστίνα Παπαδοπούλου, επίσης από τη Σύμη. Παντρεύτηκαν στη Σύμη τον Μάιο του 1967 και λίγους μήνες αργότερα έφυγαν για τη Νέα Υόρκη αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Εγκαταστάθηκαν στην Αστόρια, όπου απέκτησαν τρία παιδιά: τη Μαρία, τον Γρηγόρη και την Άννα, καθώς και πέντε εγγόνια: την Brigid, τη Χριστίνα, τον Michael, τον Lenny και τον Michael. Στη Νέα Υόρκη αρχικά εργάστηκε ως ελαιοχρωματιστής, αλλά σύντομα βρήκε πιο σταθερή εργασία σε ένα diner στην Canal Street, όπου δούλεψε για δέκα χρόνια.
Μετά το diner εργάστηκε στον ξενοδοχειακό κλάδο για περισσότερα από 49 χρόνια στο Μανχάταν, στα ξενοδοχεία Algonquin, Westbury και σήμερα στο Hilton στο Midtown Manhattan. Από την πρώτη στιγμή που έφτασε στη Νέα Υόρκη συμμετείχε ενεργά στον Σύλλογο Συμαίων, όπου υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως ταμίας. Μέχρι και σήμερα είναι πάντα πρόθυμος να προσφέρει τη βοήθειά του.
Ο Αλέκος Ρωμαίος κατάγεται από την Τήλο, όπου και γεννήθηκε, ενώ τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στη Ρόδο. Σε ηλικία μόλις 18 ετών μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη, τον Μάιο του 1966, αναζητώντας νέες ευκαιρίες. Εργάστηκε με αφοσίωση σε διάφορους τομείς της εστίασης και το 1967 απέκτησε το πρώτο του κατάστημα, ένα coffee shop στο Bronx, ανοίγοντας τον δρόμο για μια επιτυχημένη επιχειρηματική πορεία που αργότερα επεκτάθηκε και στο Μανχάταν.
Είναι παντρεμένος με την Άννα. Έχει έναν γιο, τον Ηλία, ο οποίος με τη σύζηγο του Μαρία έχουν δώσει στον Αλέκο δύο εγγόνια, τον Αλέξανδρο και τον Νίκο. Υπηρέτησε με συνέπεια την παροικία ως πρόεδρος του Συλλόγου Τήλου «Η Πρόοδος» από το 2008 έως το 2012, ενώ στη Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής διετέλεσε αντιπρόεδρος για τέσσερα χρόνια υπό την προεδρία της Ματίνας Κουτσού και για ακόμη τέσσερα χρόνια υπό την προεδρία του Γεώργιου Ανδριώτη. Η πορεία του χαρακτηρίζεται από εργατικότητα, προσφορά και βαθιά αγάπη για τη Δωδεκάνησο και την ομογένεια.
Ο Γιάννης Γιαννουράκης γεννήθηκε στην Τήλο και σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε την ενήλικη ζωή του στη θάλασσα ως ναυτικός. Μετά τη στρατιωτική του θητεία —έξι μήνες στην Ελλάδα και δεκαοκτώ μήνες στην Κύπρο— επέστρεψε στη ναυτιλία, περνώντας μια περιπετειώδη και συχνά επικίνδυνη περίοδο στα καράβια. Τελικά αποφάσισε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είχε συγγενείς που τον ενθάρρυναν να μείνει.
Εκεί παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Μαρία Διακοβασίλη, και απέκτησαν τρία παιδιά: τον Μιχάλη, την Άννα και την Καλλιόπη, καθώς και έξι εγγόνια — τον Παύλο, τον Γιάννη, τη Μαρία, τον Ευάγγελο, την Περσεφόνη και τον Γιάννη. Στην Αμερική ξεκίνησε να εργάζεται σε εργοστάσια το 1968, στη συνέχεια ασχολήθηκε με την εστίαση και το 1972 πέρασε στον τομέα των υδραυλικών, αρχικά ως υπάλληλος και αργότερα ως επιχειρηματίας, ιδρύοντας την εταιρεία Tilos Plumbing and Heating.
Υπηρέτησε την ομογένεια επί είκοσι χρόνια ως ταμίας και για δύο θητείες ως πρόεδρος του Συλλόγου Τήλου «Η Πρόοδος». Στη Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής υπήρξε για χρόνια σύμβουλος και εκπρόσωπος της Τήλου, προσφέροντας με αφοσίωση στο έργο της, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ανάδειξη και διατήρηση της ιστορικής μνήμης της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου. Η πορεία του χαρακτηρίζεται από εργατικότητα, ήθος και βαθιά αγάπη για την πατρίδα και την ομογένεια.
Η Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής: Ο Ενιαίος Φορέας των Νησιών μας στην Ομογένεια
Η Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής ιδρύθηκε το 1950, αποτελεί το ανώτατο συλλογικό όργανο των Δωδεκανησιακών συλλόγων στις Ηνωμένες Πολιτείες και λειτουργεί ως ο κεντρικός συντονιστικός και ενωτικός φορέας της παροικίας. Από την ίδρυση της μέχρι σήμερα, έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη συσπείρωση των νησιωτών της διασποράς, προσφέροντας έναν κοινό χώρο συνεργασίας, έκφρασης και συλλογικής δράσης.
Με σταθερή αποστολή τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και την ενίσχυση της ενότητας των Δωδεκανησίων, η Ομοσπονδία προωθεί τον ελληνισμό μέσα από πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και ιστορικές πρωτοβουλίες που αναδεικνύουν την ταυτότητα και τις αξίες των νησιών μας.
Παράλληλα, δρα θεσμικά ως γέφυρα ανάμεσα στους Δωδεκανήσιους ομογενείς και την πατρίδα, ενισχύοντας τη διασύνδεση με τους τοπικούς φορείς, πολιτικούς εκπροσώπους, τις κοινότητες, την περιφέρεια και τους δήμους της Δωδεκανήσου. Μέσα από συνέδρια, εκδηλώσεις, επετειακές δράσεις και παρεμβάσεις για θέματα που αφορούν τα νησιά, η Ομοσπονδία συμβάλλει ενεργά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, με ιδιαίτερη έμφαση στην Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου και στη διαχρονική πορεία του τόπου μας.
Με μακρά και ενεργή παρουσία, παραμένει ένας σύγχρονος και δυναμικός οργανισμός που στηρίζει τις νεότερες γενιές, ενθαρρύνει τη συμμετοχή τους και καλλιεργεί την υπερηφάνεια των Δωδεκανησίων της διασποράς για την κοινή τους ταυτότητα και πολιτιστική ρίζα. Η Δωδεκανησιακή Ομοσπονδία Αμερικής συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους νησιώτες της ομογένειας, κρατώντας ζωντανό το πνεύμα, τις αξίες και την ιστορική κληρονομιά της Δωδεκανήσου στην Αμερική.
