ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. «Γιώργος Ζαμπέτας: Η Ελλάδα που τραγουδά και πονά», ήταν το κεντρικό μοτίβο του αφιερώματος στον Γιώργο Ζαμπέτα που παρουσίασε τo Πολιτιστικό Ίδρυμα «Σύνθεσης» (Synthesis Cultural Foundation Inc.) στο Σταθάκειο Πολιτιστικό Κέντρο στην Αστόρια.
Το αφιέρωμα έλαβε χώρα το βράδυ της Παρασκευής, 7ης Νοεμβρίου 2025 στο Σταθάκειο Πολιτιστικό Κέντρο και στο ακροατήριο διακρίναμε την αφρόκρεμα του Ελληνοαμερικανικού πενταγράμμου, μεταξύ των οποίων, τον μαέστρο Σπύρο Καρδάμη, την Τζιούλη Ζάβρα, τον Κώστα Ψαρό, τον Τάσο Παπαϊωάννου και άλλους, οι οποίοι απόλαυσαν μια πραγματική μυσταγωγία και πανδαισία.
Άλλοτε χειροκροτούσαν, άλλοτε χτυπούσαν παλαμάκια και άλλοτε τραγουδούσαν μεγαλοφώνως.
Οι ερμηνευτές και οι μουσικοί στο τέλος του αφιερώματος κάλεσαν τον Τάσο Παπαϊωάννου και μοιράστηκαν μαζί την σκηνή, ενώ ο Πέτρος Χατζόπουλος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη για τους βετεράνους και τους νεότερους καλλιτέχνες που τους τίμησαν με την παρουσία τους.
Ο αντιπρόεδρος και συνάμα καλλιτεχνικός διευθυντής του Ιδρύματος «Σύνθεσης», Πέτρος Χατζόπουλος στην εναρκτήρια ομιλία του αποκάλυψε ότι οι καλλιτέχνες έκαναν μόνον ένα βράδυ πρόβες και με την λατρεία τους για τον Ζαμπέτα έκαναν την διαφορά.
Πρωταγωνιστές του αφιερώματος είναι ο Χριστόφορος Ζησούλης, η Σοφία Τζίνης, η Μαρία Πάπσον και ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Κρίστοφερ Πάπσον, στο τραγούδι, με την συνοδεία της Χορωδίας «Τhe Hellenic Musical Society Choir», υπό την διεύθυνση του Γιάννη Μαγείρου και η ορχήστρα υπό την διεύθυνση του Πέτρου Χατζόπουλου, στο πιάνο και με την συμμετοχή του Γιώργου Νάση στο μπουζούκι, του Σπύρου Εξάρα στην κιθάρα και Θεόδωρου Τσινιά στα κρουστά.
Το αφιέρωμα ανέδειξε και δύο νέα ταλέντα, την 17χρονη Μαρία Πάπσον που τραγούδησε με πάθος το «Δημήτρη μου Δημήτρη μου» και άλλα τραγούδια, τον 25χρονο Γιώργο Νάση που ήρθε πρόσφατα από την γενέτειρα και ο οποίος μαζί με τον Κρις Πάπσον εξέπληξαν το ακροατήριο με τις διπλοπενιές τους και με το σόλο με δύο μπουζούκια.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το ρεπερτόριο του αφιερώματος και κυρίως το γεγονός ότι ο Πέτρος Χατζόπουλος επέλεξε και το «Τζακ Ο’ Χάρα» του αειμνήστου Θεοδόση Άθα το οποίο άγγιξε τις καρδιές και ήρθε να υπενθυμίσει στο ακροατήριο ότι το ποίημα «Τζακ Ο’ Χάρα» το οποίο γράφτηκε προ πέντε και πλέον δεκαετιών σήμερα εν έτη 2025 παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Ίδρύματος «Σύνθεσης» Χριστίνα Κωστάκη εξέφρασε την ευγνωμοσύνη τόσο για τους καλλιτέχνες που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, όσο και για το ακροατήριο που κατέκλυσε την αίθουσα και σιγοτραγούδησαν τα αριστουργήματα του Ζαμπέτα.
Γιώργος Ζαμπέτας: «Η Ελλάδα που τραγουδά και πονά»
Η εισαγωγική ομιλία του Πέτρου Χατζόπουλου άγγιξε τις καρδιές των ομογενών και το πιο σημαντικό τους προετοίμασε για το μουσικό σεργιάνι στην εποχή του Γιώργου Ζαμπέτα. Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της αφήγησης του Πέτρου Χατζόπουλου:
Υπήρξε ένας άνθρωπος που μιλούσε τη γλώσσα του λαού χωρίς να χρειάζεται πολλά λόγια — του αρκούσε ένα μπουζούκι και μια ψυχή γεμάτη φως και καημό.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο πενηντάρης με το χαμόγελο και το βλέμμα του παιδιού που δεν μεγάλωσε ποτέ, έγινε ο καθρέφτης μιας Ελλάδας που πάλευε να σταθεί όρθια, να γελάσει μέσα από τα δάκρυα, να πει «μάλιστα κύριε» κι ας πονούσε.
Γεννημένος στην Αθήνα, μεγάλωσε στα στενά του Μεταξουργείου, όπου κάθε ήχος, κάθε φωνή, κάθε μυρωδιά γινόταν μουσική. Από εκεί ξεκίνησε το ταξίδι του με το μπουζούκι – ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Οι νότες του δεν ήταν φτιαγμένες για τους πλούσιους και τους σπουδαίους· ήταν για τον κουρασμένο εργάτη, για την κοπέλα στο παράθυρο που περίμενε τον αγαπημένο της, για εκείνον που ήπιε ένα ποτήρι κρασί κοντά στα ξημερώματα και θυμήθηκε τη ζωή του όλη.
Στη μουσική του Ζαμπέτα ζει η όμορφη, αντιφατική Ελλάδα. Εκείνη που ξέρει να χαμογελάει στο σκοτάδι, να χορεύει στα δειλινά, να πετά με χίλια περιστέρια πάνω απ’ τις φτώχειες της.
Κάθε τραγούδι του είναι μια μικρή ιστορία, μια εξομολόγηση, ένα βλέμμα στον καθρέφτη της ψυχής.
Με τη ρεμπέτικη ρίζα στο χέρι και την ελαφρά ειρωνεία του λαϊκού φιλοσόφου, έγραψε τραγούδια που έγιναν μνήμη εθνική.
«Πού ‘σαι Θανάση;» ρωτούσε, κι όλοι ξέραμε πως δεν ρωτούσε έναν άνθρωπο, αλλά μια εποχή που χανόταν.
Κι όταν τραγουδούσε «πάει, πάει, πάει», δεν ήταν απλώς ρεφρέν· ήταν το αντίο σε μια Ελλάδα που άλλαζε, που μεγάλωνε, που ξεχνούσε.
Ο Ζαμπέτας δεν ήταν μόνο συνθέτης — ήταν ψυχή που μετουσίωσε την καθημερινότητα σε ποίηση. Και κάθε φορά που ακούγεται το μπουζούκι του, η Ελλάδα του ξαναγεννιέται: λίγο πιο φτωχή, λίγο πιο πλούσια, αλλά πάντα όμορφη, πάντα δική μας.
