Δρόμος φορτωμένος με αναμνήσεις το Αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο δρόμος είχε την δική του ιστορία και αυτή την φορά, το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, όχι μόνο “είπαν ότι την έγραψαν παιδιά”, αλλά την ερμήνευσαν τα παιδιά, τα μέλη της νεανικής χορωδίας του Καθεδρικού της Αγίας Τριάδας, στην διάρκεια του αφιερώματος στον Μάνο Λοΐζο.

Ποιος να τον περίμενε όμως ότι πίσω από τον ίδιο δρόμο που δόθηκε η συναυλία, κρυβόταν και μια άλλη ιστορία που ξεδιπλώθηκε λίγο αργότερα και μας έκανε να νιώσουμε στο πετσί μας, την ανάγκη να υπογραμμίσουμε μέσα στο κείμενο αυτό την γιορτή της Μητέρας, καθότι η συναυλία δόθηκε την παραμονή.

Κάπου στη μέση της συναυλίας ο μαέστρος και ταυτόχρονα παρουσιαστής και συντονιστής της βραδιάς επεσήμανε την απουσία της μητέρας του.

Η κυρία Ελένη, η μητέρα του Κώστα Τσουράκη είναι εκεί, κάθε φορά που υπάρχει εκδήλωση της χορωδίας και είναι μάλιστα από τους πρώτους.

Ωστόσο τούτη την βραδιά απουσίαζε και ο μαέστρος εξήγησε ότι η απουσία της οφειλόταν σε μια ξαφνική αδιαθεσία που ένιωσε και την οδήγησε στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου Mount Sinai του Κουίνς.

Το σόου όμως έπρεπε να γίνει και ευτυχώς στον μαέστρο εκτός από τα μικρά και τα μεγάλα ταλέντα βρέθηκαν κοντά του και τα υπόλοιπα αγαπημένα μέλη της Οικογένειας του.

Κι έτσι τραγουδήσαμε μαζί με τα μέλη της χορωδίας, όλα τα υπέροχα και γεμάτα αίσθημα και παλμό, τραγούδια του Λοΐζου. Από το “Αχ Χελιδόνι μου”, στο Δελφίνι, Δελφινάκι” και λίγο πιο κάτω στο “Όλα σε θυμίζουν”, στο Παραμυθάκι μου, το Παλιό ρολόι” και το “Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”.

Πολλοί και αξιόλογοι ερμηνευτές, ερμήνευσαν τα τραγούδια αυτά κατά καιρούς. Ποτέ όμως δεν τα ακούσαμε στο σύνολο τους, από μέλη της Χορωδίας όπως αυτή του Καθεδρικού.

Με Σοπράνο που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις ερμηνεύτριες ή τους ερμηνευτές των αυθεντικών εκτελέσεων . Η Όλγα Ξανθοπούλου για παράδειγμα τραγούδησε “το Ακορντεόν” και συγκίνησε με την ερμηνεία της.

Όπως και Χαρίτα Σέιντερερ, στο “Αχ Χελιδόνι” και άλλα τραγούδια, όπως το “Παλιό Ρολόι”. Το ένα σε ντουέτο με την Φαίη Μοσχίδη. Με τίτλο “Γύφτισσα τον εβύζαξε”.

Κοντά τους και η Κατερίνα Χατζηπαυλή, που στο παρελθόν μετείχε σε σόου ανάδειξης Ταλέντων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από πλευράς μουσικών η παρουσία του Γλαύκου Κοντεμενιώτη είναι ένα είδος εγγύησης όπως και του Κώστα Ψαρού, του Παναγιώτη Ανδρέου, που και οι δυο είπαν από ένα τραγούδι και του Στιβ Βαβαγιάκη στα Τύμπανα.

Κάθε τραγούδι ξυπνούσε αναμνήσεις, κάθε νότα άγγιζε όχι μόνο τις χορδές του μπουζουκιού, αλλά τις ακόμα πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μας.

Ακόμα και το πολύ γνωστό λαϊκό σουξέ “Δεν θα ξαναγαπήσω”,  που το ερμήνευσε ο μαέστρος. Το τραγούδι έγινε γνωστό από την συνεργασία του Λοΐζου με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Και φυσικά κάποιοι από το ακροατήριο δεν δίστασαν να σηκωθούν και να χορέψουν.

Στη διάρκεια ενός αφιερώματος είναι φυσιολογικό να ξυπνούν μέσα μας αναμνήσεις, που είναι συνδεδεμένες με τον τόπο μας και βέβαια πολλές φορές τα τραγούδια που ακούστηκαν έχουν συνδεθεί και με πολιτικές και άλλες ιστορίες, όπως και το τελευταίο τραγούδι, που επέλεξε ο Μαέστρος Τσουράκης για το αφιέρωμα με τον τίτλο “Καλημέρα Ήλιε”, που ερμήνευσαν από κοινού η μικρή και η μεγάλη χορωδία.

Αν ήσασταν κι εσείς εκεί θα ακούγατε και τον αυθεντικό ήχο της φλογέρας, στην εισαγωγή του τραγουδιού.

Το γεγονός ότι παιδιά, που έχουν μεγαλώσει εδώ, μέσα σε κλίμα μιας κουλτούρας που προβάλλει τα εφήμερα τραγούδια της Ποπ μουσικής αλλά, ως μέλη της χορωδίας, μαθαίνουν και ερμηνεύουν κομμάτια, όπως το παραπάνω, μας χαρίζει αισιοδοξία και μας εισάγει με καλή διάθεση στο επόμενο βήμα της χορωδίας, στην επόμενη συναυλία.

-Advertisement / Διαφήμιση-