ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Θεοδόσης Ανδριώτης έκανε το ντεμπούτο του στην ποίηση με την ποιητική συλλογή «Άγονη Γραμμή (εντυπώσεις)» η οποία αναμφίβολα αποτελεί πολύτιμο πετραδάκι της ελληνοαμερικανικής γραμματείας.
Προ ημερών, ευρισκόμενος με τον αδελφό του, Γιώργο Ανδριώτη σε μια συναυλία στον Άγιο Δημήτριο Αστόριας μου δώρισαν και μου αφιέρωσαν ένα από τα διακόσια αντίτυπα που εξέδωσε προκειμένου να τα δωρίσει σε συγγενείς και φίλους και γενικότερα στους Νισύριους της Νέας Υόρκης.
Η γνωριμία μου με τον Θεοδόση έχει την αφετηρία της στα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε μια εκδήλωση που τιμούσαν τα αείμνηστο αδελφό του και συνάμα ευεργέτη της ελληνικής παιδείας, της κοινότητας του Αγίου Δημητρίου Αστόριας και της Νισύρου, Νίκο Ανδριώτη.
Ωστόσο ουδέποτε μπορούσα να φανταστώ ότι ο Θεοδόσης είχε το ίδιο νταμάρι που είχαν και τα άλλα αδέλφια του. Είναι λάτρης της ποίησης και με την εν λόγω ποιητική συλλογή κατάφερε να ξεδιπλώσει το δικό του ταλέντο στην ποίηση.
Εξ άλλου κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι και ο επίλογος της συλλογής, ο οποίος είναι ίσως ο πιο λακωνικός που έχει γραφεί ποτέ. Μέσα σε 46 λέξεις ο ποιητής κατάφερε να πει όσα οι άλλοι πιθανόν να χρειάζονταν όχι μία αλλά πολλές σελίδες
Η φωτογραφία του Θεοδόση στη Νίσυρο προσδίδει περισσότερες αξίες στον επίλογο και το πιο σημαντικό αποτελεί την καλύτερη έκφραση της αισιοδοξίας του ποιητή για το μέλλον των εγγονιών του.
Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο του επιλόγου του ποιητή: «Τα ποιήματα αυτά πηγάζουν από τα παιδικά μου χρόνια στα Νικειά, την περιπλάνησή μου στην Αμερική, την επίδραση της Jazz, του Συρτού και του Λαούτου στην ψυχοσύνθεσή μου. Το αφιερώνω με όλη μου την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον στα εγγόνια μου Ανδριάνα, Γιώργο και Θεοδόση».
Μελετώντας προσεκτικά τα ποιήματα του Θεοδόση διαπιστώνει κανείς ότι αν και έφυγε από τη Νίσυρο σε ηλικία 17 ετών και για έξι και πλέον δεκαετίες ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη, εν τούτοις η αγάπη για τη Νίσυρο αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί κεντρομόλο δύναμη.
Τόσο ο Θεοδόσης όσο και τα άλλα αδέλφια του επιστρέφουν συχνά στη Νίσυρο και όπως ο Ανταίος ανανεώνουν τις ρίζες τους με τον τόπο τους.
Εξ άλλου πολλά από τα ποιήματα της συλλογής είτε είναι αφιερωμένα στη Νίσυρο, είτε είναι εμπνεόμενα από το γραφικό νησί της Δωδεκανήσου, που βρίσκεται στην άγονη γραμμή της γενέτειρας.
Το νησί είναι ηφαιστειογενές και φημισμένο για την καλδέρα. Αν και το 2021 ο πληθυσμός της Νισύρου ανέρχονταν στους 1.048 κατοίκους, εν τούτοις στη Νέα Υόρκη, στην Μέκκα του Ελληνισμού της Αμερικής, όλοι νομίζουν ότι πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα νησιά του Νοτίου Αιγαίου.
Οι Νισύριοι της Αμερικής, μεταξύ των οποίων και ο ποιητής με τα αδέλφια του κατάφεραν όσο ελάχιστοι να προβάλλουν και το πιο σημαντικό να ευεργετήσουν τον τόπο τους.
Τα ποιήματα
Ο Θεοδόσης επέλεξε να συμπεριλάβει στα ποιήματά του την νισύρικη ντοπιολαλιά και το πιο σημαντικό να επεξηγεί τις λέξεις που προέρχονται από λεξικό ιδίωμα της Νισύρου.
Και δεν αρκέστηκε μόνο με αυτό, αλλά κατάφερε με την βοήθεια της Μαρίας Κασσομενάκη να μεταφράσει αρκετά ποιήματα. Οι μεταφράσεις αυτές είναι χρήσιμες για τα εγγόνια του και μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα το ποίημα που διαβάζουν στην ελληνική.
Αντί προλόγου
Η ποιητική συλλογή «Άγονη Γραμμή» είναι πρωτότυπη και ως τον πρόλογό της. Ο ποιητής επέλεξε κάτι διαφορετικό και αντί προλόγου φιλοξένησε τις κρίσεις του Γιώργου Νικητιάδη, του πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού Θρόνου, π. Αλέξανδρου Καρλούτσου, του καθηγητή Ντίνου Σκάρου, των αδελφών του Κώστα και Γιώργου Ανδριώτη και του ηθοποιού Μιχάλη Δουκάκη.
Ο τέως υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού και νυν βουλευτής Δωδεκανήσου, Γιώργος Νικητιάδης έγραψε:
Στην ποίηση του Θεοδόση η αγάπη για το νησί είναι απλόχερα πολιτισμένη. Δεν μένει όμως μόνο εκεί. Την ίδια ώρα η δίψα για την θρησκεία και την γλώσσα μας είναι έκδηλη και αποτυπώνεται πανέμορφα στο ποίημα «Άγονη Γραμμή», όπου για παράδειγμα ο Μάικ από τον Εμπορειό που παντρεύτηκε μια «ξένη» «έκανε παιδιά, πάνε στην εκκλησία μιλάνε Ελληνικά».
Το ενδιαφέρον στις αναζητήσεις του Θεοδόση, μέσα από την ποίησή του, κορυφώνεται με τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τις μεταφυσικές αμφισβητήσεις που συναντάς στην ποίησή του.
Στο ποίημα «Η κοπελιά με το κρασί» κλείνει με την στροφή «Από ταβέρνα καπηλειό, μπουζούκι, κέντρο, ρεβεγιόν, όλα τα τριγυρνάει. Να αντέξει θέλει την ζωή και ο κόσμος ας κλουμπάει (γυρνάει)», διακρίνεις εύκολα τον αγώνα της ύπαρξης, τον προβληματισμό για το είναι και την ανθρώπινη φύση.
Ο Μιχάλης Δουκάκης έγραψε: «Μεταφέρθηκα στον τόπο σας, Σαν να ήμουν εκεί. Είδα τις εικόνες. Και πολύ ωραίο ιδίωμα. Μόλις κοίταξα στο Ίντερνετ και βρήκα πως εδρύ είναι η βελανιδιά».
Δύο λόγια για τον ποιητή
Ο Θεοδόσης Ανδριώτης γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1942 στα Νικειά της Νισύρου και ήταν ο δεύτερος από τα πέντε αγόρια των αειμνήστων Αντώνη και Μαρίας Ανδριώτη. Σε ηλικία 17 ετών ήρθε για μια καλύτερη τύχη στη Νέα Υόρκη.
Εργάστηκε σκληρά στον χώρο της εστίασης και με την πάροδο του χρόνου απέκτησε το δικό του εστιατόριο το «Greek Kitchen» στην συμβολή της 58ης Οδού και της 10ης Λεωφόρου της Νέας Υόρκης.
Το 1969 χόρεψε τον Χορό του Ησαΐα με την εκλεκτή της καρδιά του την Ανδριάνα το γένος Κοριτσίδη, που είχε γεννηθεί στη Νίσυρο και είχε έρθει σε ηλικία 8 ετών με την οικογένειά της στη Νέα Υόρκη.
Το ζεύγος έφερε στον κόσμο δύο παιδιά και συγκεκριμένα τον Αντώνη και την Μαρία και επένδυσαν όσο ελάχιστοι στην παιδεία τους. Και τα δύο παιδιά είναι δικηγόροι και ακολούθησαν τα χνάρια των γονέων τους.
Ο Αντώνης είναι νυμφευμένος με την Μάσακο και διαμένουν στο Τόκιο. Το ζεύγος έφερε στον κόσμο ένα αγόρι τον Θεοδόση που βαφτίστηκε προ ενός περίπου έτους στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Αστόριας.
Η Μαρία είναι παντρεμένη με τον Ιωσήφ Σακέλλη με τον οποίο έφεραν στον κόσμο δύο παιδιά, την Ανδριάνα 7 ετών και τον Γιώργο 4 ετών.
»){kind=link}