Γράφει ο Δρ. Γιώργος Μελικόκης *
Πάει καιρός που έγραψα ότι δεν θα ασχοληθώ πλέον με την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης αρκετά πια, γιατί δεν επιθυμώ να επαναλαμβάνω τα ίδα πράγματα, σαν τα μυρικαστικά, που αναμασούν την τροφή τους, αλλά δυστυχώς το ξανακάνω με την ελπίδα ότι κάποιοι θα το διαβάσουν και ίσως ναι, ίσως, λέγω, να αναθεωρήσουν τις σκέψεις τους και πράξουν το σωστό και το πρέπον.
Χρόνια τώρα οι ιθύνοντες χωρίς γνώση και πείρα ανέβηκαν τα σκαλοπάτια της εξουσίας και κατάντησαν την Ομοσπονδία μικρομάγαζο καταλύοντας θεσμούς και νόμους και κάθε δημοκρατική έννοια κι έχουν το θράσος να μιλούν για εντιμότητα, αλληλεγγύη και συνεργασία για το καλό της εδώ Ομογένειας και γενικά του Ελληνισμού της Αμερικής.
Και δεν είναι κάτι πρόσκαιρο, αυτή η φαγωμάρα και ξεδιάντροπη συμπεριφορά. Πάει χρόνια πίσω και έκανε πολλούς ομογενείς να εξαφανιστούν για να αποφύγουν τον χλευασμό και την κατακραυγή της τοπικής κοινωνίας.
Όλοι όσοι χρημάτισαν Πρόεδροι και είναι ακόμη ζωντανοί βιδώθηκαν στους προεδρικούς θώκους και δε συμβιβάζονται με τίποτα. Ασυμβίβαστοι. να αλληλοβρίζονται και η μια φατρία να απειλεί την άλλη, να φτιάχνουν επιτροπές για διαβουλεύσεις που αποσκοπούν στην ένωση και ομόνοια χωρίς ποτέ, για χρόνια τώρα, να το επιτύχουν.
Δεν είμαι νομικός και δεν είμαι σε θέση να αποφανθώ αν, πως και πότε εγιναν οικονομικές ατασθαλίες. Απ’ ότι γνωρίζω ηπήρξαν επιτροπές για οικονομικές διαλευκάνσεις αλλά και εκεί δεν έπεισε η μια φατρία την άλλη. Και εάν έγιναν οικονομικές παρανομίες και δεν συμβιβάζονται, ας πουν τη ρήση του Ευαγγελίου «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφράντητε» για να αλληλοσυγχωρεθούν και να ξαναβρεθούν στην ίδια εστία να σταματήσουν οι αντιδικίες και οι προσφυγές στα δικαστήρια.
Δεν μπορώ να κατανοήσω, όσο κι αν προσπαθώ και πασχίζω να μπω στο πνεύμα της ματαιοδοξίας και των δυο διαφορετικών ομάδων, αυτό δεν είναι φιλοδοξία, γιατί φιλοδοξία είναι η έντονη επιθυμία, η θέληση και η συστηματική προσπάθεια ατόμου ή ατόμων για επίτευξη σημαντικών στόχων.
Αποτελεί κινητήριο δύναμη για πρόοδο και προκοπή. Αν το σκεφθούν σωστα οι προεδροπαράγοντες είμαι βεβαιος ότι θα υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία για το καλό και την προκοπή της ομογένειας, αλλοιώς θα συνεχίζεται αυτό το κοινωνικό καρκίνωμα προς εξευτελισμό του κοινού.
Χρειάζεται υπομονή και επιμονή να επιτύχουμε τον επιδιωκόμενο σκοπό, αλλοιώς θα δανειστώ μια τουρκική ρήση: «Αν βάλεις το άλογο στο παλάτι, το άλογο δεν γίνεται βασιλιάς, αλλά το παλάτι γίνεται σταύλος». Σκεφτείτε το, εκεί που έχετε φτάσει, χωρίς ίχνος ντροπής και αξιοπρέπειας, κι όμως υπάρχει λύση, χαμηλώστε τον πήχυ, ή κατεβείτε από το καλάμι που έχετε καβαλήσει.
Δεν γνωρίζω αν ο κλειδαράς είναι ακόμη στρατευμένος να αλλάζει τις κλειδαριές για να μην εισέλθουν οι οχτροί, μια αλγεινή κατάσταση, που προκαλεί αποτροπιασμό για όλη την ομογένεια.
Ήρθαμε σ’ αυτόν τον τόπο να δείξουμε τον αθάνατο Ελληνικό πολιτισμό και τις αρχές της δημοκρατίας και δείχνουμε στον έξω κόσμο αυτό ακριβώς, που δεν είμαστε. Από την άλλη πλευρά, η δεύτερη φατρία, μια εδώ και μια εκεί σαν περιφερόμενος θίασος ή θεατρικό μπουλούκι να συνεδριάζουν να κρίνουν και να κατακρίνουν την απέναντι φατρία χωρίς ερεθρίαση. Από τα δύο στρατόπεδα παίρνονται αποφάσεις που κανένας δε δίνει σημασία, είναι τέτοια η κατάσταση που ντρέπεται και η ντροπή με αυτή τη συμπεριφορά και των δυο κομμάτων.
Υπάρχει λύση; Βεβαίως και είναι εφικτή για το καλό της ομογένειας που αντί να είμαστε το παράδειγμα προς μίμηση στην Αμερικάνικη κοινωνία, γίναμε παράδειγμα προς αποφυγή. Συνέλθετε, κατεβείτε από το καλάμι που έχετε καβαλήσει και σκεφτείτε λογικά, δεν κερδίζετε τίποτε παρά το χλευασμό του λαού.
Κάντε το πρώτο βήμα και από τις δυο πλευρές δώστε τα χέρια, ξεκλειδώστε τις πόρτες και αφήστε τες ανοιχτές για όλους και συνεδριάστε ήρεμα και πολιτισμένα.
Ζητήστε τη βοήθεια της Αρχιεπισκοπής αφού πρώτα παραιτηθείτε και ζητείστε να ορίσει ένα Συμβούλιο περιορισμένου χρόνου να μελετήσει το καταστατικό να το μεταφράσει στην Αγγλική γλώσσα, γιατί όπως ακούω είναι μόνο Ελληνικά, που αν αληθεύει είναι είναι παράτυπο.
Ας τεθούν ορισμένα κριτήρια για τον Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο για να υπάρχει καλύτερος συντονισμός και κατανόηση και σε καθορισένο χρόνο Γενική Συνέλευση έγκριση στις αλλαγές καταστατικού και μετά, καθορισμένου χρόνου, εκλογές αποκλεισμένων των τελευταίων δύο Συμβουλίων.
Μια καινούρια αρχή με νέους ανθρώπους θα βάλει τα θεμέλια για μελλοντικές εξελίξεις. Δεν χρειάζεται να είσαι αξιωματούχος για να προσφέρεις, η προσφορά είναι δεκτή και εκτιμητέα απ’ όπου κι αν προέρχεται.
Επιβεβλημένη προσπάθεια για τους καταξιωμένους νέους μας. Η νεολαία είναι που θα συνεχίσει το κοινωνικό έργο της ομογένειας. Οι νέοι μας είναι μορφωμένοι και καξιωμένοι και θα μπορέσουν να δημιουργήσουν κατάλληλες συνθήκες για άνοδο και προκοπή.
Οι ηλικιωμένοι ας δώσουν χώρο και τόπο στη νέα γενιά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι νέοι δεν γυρίζουν πίσω σε αναχρονιστικές συμπεριφορές και προστάγματα, εμείς πρέπει να τους ακολουθήσουμε.
Οι νέοι μας ζουν το σήμερα σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ψηφιακής εποχής, κάτοχοι όχι μόνο πανεπιστημιακής μόρφωσης, αλλά και αντίληψης των κοινωνικών μας αναγκών σαν μια καταξιωμένη εθνική μειονότητα μέσα στην πολυδαίδαλη και πολύμορφη κοινωνία της Νεας Υόρκης.
Αυτό, τουλάχιστον, πιστεύω ότι η νέα γενιά θα ενδιαφερθεί, θα λάβει μέρος στα τεκταινόμενα της οργανωμένης ομογένειας με συνέπεια, υπευθυνότητα και προγραμματισμό για ένα λαμπρό μέλλον και είμαι σίγουρος ότι θα δώσουν τον όρκο των αρχαίων νέων της Σπάρτης: «Αμμες δ’ εγεσσόμεθα πολλώ κάρρονες».
Εμείς όμως θα γίνουμε πολύ καλύτεροι -από εσάς-. Το ελπίζω, όλοι το ελπίζουμε.
- Ο Δρ. Γιώργος Μελικόκης, είναι παιδαγωγός και αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Συλλόγων Αμερικής
