ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η κυκλοφορία του βιβλίου του Μανώλη Βεληβασάκη «Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου» στην γενέτειρα σε πρώτη φάση και η πρώτη παρουσίαση στην Κρήτη κέντρισαν το ενδιαφέρον των ελλαδικών μέσων ενημέρωσης, μεταξύ αυτών και του ιστότοπου «Reading Greece».
Επόμενος σταθμός του «Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου» θα είναι η Νέα Υόρκη που αποτέλεσε το εφαλτήριο για τα επιτεύγματα του Μανώλη τόσο στον επαγγελματικό στίβο, όσο και στον κοινωνικό και στον πολιτιστικό.
Η παρουσίαση του βιβλίου στη Νέα Υόρκη κατά πάσα πιθανότητα θα λάβει χώρα τον Δεκέμβριο και η ημερομηνία της θα ανακοινωθεί μόλις η μεταφορική εταιρεία ολοκληρώσει την αποστολή των βιβλίων.
Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του Μανώλη Βεληβασάκη στην Αθηνά Ρώσσογλου με τίτλο «Ο Μανώλης Βεληβασάκης για τον Συνδυασμό του Ορθολογικού Κόσμου της Μηχανικής με τον Ανθρώπινο Κόσμο του Πολιτισμού»:
Ο Μανώλης Βεληβασάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες για πανεπιστημιακές σπουδές, όπου έλαβε τα πτυχία Bachelor και Master στη Δομοστατική Μηχανική.
Υπηρέτησε ως Διευθύνων Εταίρος στη μελετητική εταιρεία “Thornton-Tomasetti”, όπου είχε τη μοναδική ευκαιρία να συμμετάσχει στον στατικό σχεδιασμό μερικών από τα υψηλότερα κτίρια του κόσμου, όπως: τους Δίδυμους Πύργους Petronas στην Κουάλα Λουμπούρ, τον πύργο Taipei 101 στην Ταϊπέι της Ταϊβάν, και τον ψηλότερο πύργο του κόσμου, τον “Jeddah Tower” ύψους άνω των 1000 μέτρων, στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και στην αποκατάσταση του Θόλου του Καπιτωλίου των Η.Π.Α. στην Ουάσιγκτον.
Μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, διηύθυνε προσωπικά τις πολυκλαδικές τεχνικές ομάδες του WTC για την ασφάλεια των συνεργείων ανάκαμψης. Τέλος, υπήρξε ο στατικός μηχανικός της ομάδας του Καλατράβα για την Ανακατασκευή του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου στο Ground Zero.
Η αγάπη του για τη γενέτειρά του, την Ελλάδα, και ειδικά για την Κρήτη, αποδεικνύεται από την ενεργό συμμετοχή του σε ποικίλους Κρητοαμερικανικούς οργανισμούς ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Παγκρητικής Ένωσης Αμερικής για δύο συνεχόμενες θητείες, καθώς και Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών.
Έχει τιμηθεί με πολυάριθμες διακρίσεις για την επαγγελματική και κοινωνική του δράση, μεταξύ των οποίων ο τίτλος του Άρχοντα Ευταξίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Χρυσό Μετάλλιο του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δύο Diamond Awards του Αμερικανικού Συμβουλίου Συμβούλων Μηχανικών για την αντιμετώπιση της κρίσης της 11ης Σεπτεμβρίου και για τον αντισεισμικό ανασχεδιασμό του Διεθνούς Αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης.
Σήμερα, μοιράζεται τον χρόνο του με τη σύζυγό του ανάμεσα στα σπίτια τους στο Dunedin της Φλόριντα, στο Scarsdale της Νέας Υόρκης και στο Ηράκλειο Κρήτης. Απολαμβάνει να φροντίζει το μικρό του αμπέλι και το ελαιόκτημά του στην Κρήτη.
Τι σας παρακίνησε να γράψετε το βιβλίο Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου; Ήταν περισσότερο για να καταγράψετε ορόσημα ή για να στοχαστείτε το νόημα πίσω από αυτά;
Αυτή είναι μια πολύ στοχαστική ερώτηση — και αγγίζει την ουσία αυτού που αντιπροσωπεύει το Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου.
Η ώθηση για τη συγγραφή του δεν ήταν μόνο η καταγραφή των ορόσημων ή των επαγγελματικών επιτευγμάτων — αν και αυτά αποτελούν φυσικά μέρος της αφήγησης. Ήταν, πάνω απ’ όλα, μια πράξη ενδοσκόπησης — ένας τρόπος να κοιτάξω πίσω σε μια μακρά πορεία που ξεκίνησε από ένα μικρό κρητικό χωριό και οδήγησε στις υψηλότερες κορυφές του επαγγέλματος και της ζωής.
Το βιβλίο επιχειρεί να αποτυπώσει την εσωτερική αναρρίχηση όσο και την εξωτερική — τις σκέψεις, τις αμφιβολίες, τις αξίες που διαμόρφωσαν κάθε βήμα. Είναι μια προσπάθεια να κατανοηθεί τι πραγματικά βρίσκεται πίσω από την επιτυχία: επιμονή, μοναχικότητα, πίστη, επιρροή της κληρονομιάς και αναζήτηση νοήματος μέσα στις πράξεις μας.
Με αυτή την έννοια, είναι περισσότερο ένα φιλοσοφικό απομνημόνευμα παρά ένα χρονικό επιτευγμάτων — ένας στοχασμός πάνω στο πώς οι εξωτερικές κορυφές του κόσμου αντανακλούν τις εσωτερικές κορυφές της ψυχής.
Το βιβλίο φαίνεται να συνδυάζει μηχανική, πίστη, πολιτισμό και διασπορά. Πώς ισορροπείτε τα τεχνικά / επαγγελματικά στοιχεία με τα πιο προσωπικά και συναισθηματικά στην αφήγηση;
Μια όμορφη και εύστοχη ερώτηση — γιατί αυτή ακριβώς η ισορροπία βρίσκεται στον πυρήνα του Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου.
Το βιβλίο κινείται ανάμεσα σε δύο διαστάσεις που πάντοτε καθόρισαν τη ζωή μου: τον ακριβή, ορθολογικό κόσμο της μηχανικής και τον βαθύτερο, ανθρώπινο κόσμο της πίστης, του πολιτισμού και της μνήμης. Δεν προσπάθησα να τα διαχωρίσω, αλλά να τα αφήσω να φωτίσουν το ένα το άλλο.
Η μηχανική, εξάλλου, δεν αφορά μόνο δομές από χάλυβα και σκυρόδεμα — αφορά όραμα, επιμονή και αρμονία, τις ίδιες ιδιότητες που καθορίζουν μια ουσιαστική ζωή.
Έτσι, η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα στο τεχνικό και το συναισθηματικό, ανάμεσα στο «πώς» και στο «γιατί». Μια γέφυρα, ένας πύργος ή ένα έργο γίνονται μεταφορές για τη δημιουργία αντοχής, τη σύνδεση πολιτισμών, τη γεφύρωση αποστάσεων — κυριολεκτικών και πνευματικών.
Η εμπειρία του μετανάστη, η αφοσίωση στις ρίζες και ο σιωπηλός διάλογος με την πίστη δίνουν βάθος στο επαγγελματικό ταξίδι, μετατρέποντάς το από απλή καταγραφή έργων σε πορεία αυτογνωσίας και νοήματος.
Πώς χρησιμοποιείτε τη μεταφορά και την αφήγηση για να συνδέσετε την παιδική σας ηλικία στον Καμαριώτη της Κρήτης με τα μεγάλα έργα σε όλο τον κόσμο;
Αυτή η ερώτηση αγγίζει την ίδια την κλωστή που ενώνει ολόκληρο το βιβλίο.
Στο Σκαρφαλώνοντας στις Κορυφές του Κόσμου, η μεταφορά και η αφήγηση λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα σε δύο κόσμους — το ταπεινό χώμα του Καμαριώτη και τα απέραντα σύγχρονα τοπία όπου υψώνονται μεγάλα έργα. Χρησιμοποιώ συνεχώς τη εικόνα της αναρρίχησης, της οικοδόμησης και του φωτός, για να συνδέσω την απλότητα των πρώτων χρόνων με το μέγεθος των έργων που ακολούθησαν.
Οι βραχώδεις πλαγιές του Ψηλορείτη γίνονται σύμβολο αντοχής και φιλοδοξίας — τα πρώτα «θεμέλια» πάνω στα οποία οικοδομήθηκε κάθε μεταγενέστερη δομή. Η παιδική εμπειρία της παρατήρησης της πέτρας, του ανέμου και του ουρανού της Κρήτης εξελίσσεται, μέσα από τη μεταφορά, στη πειθαρχία κατανόησης των δυνάμεων, της ισορροπίας και της ανθεκτικότητας στη μηχανική.
Κάθε έργο — είτε πρόκειται για γέφυρα, ουρανοξύστη ή πολιτιστική δημιουργία — γίνεται μια ακόμη «κορυφή», αλλά το μονοπάτι προς αυτήν πάντα οδηγεί πίσω σ’ εκείνη την ίδια Κρητική πλαγιά.
Έτσι, η ιστορία δεν είναι απλώς ένα ταξίδι γεωγραφίας και καριέρας, αλλά ένα συνεχές νήμα νοήματος — πώς το παιδί που κοιτούσε το βουνό έμαθε να βλέπει τη δομή και το πνεύμα ως ένα, και πώς εκείνος ο πρώτος θαυμασμός διαμόρφωσε τον τρόπο που αργότερα οικοδομούσε σε όλο τον κόσμο.
Ανάμεσα σε όλα τα έργα που περιγράφετε — όπως η αποκατάσταση του Θόλου του Καπιτωλίου, η εμπλοκή σας στο Ground Zero, η εργασία στη Σαουδική Αραβία κ.ά. — ποια θεωρείτε σταθμούς και γιατί;
Υπέροχη και βαθιά ερώτηση — γιατί καθένα από αυτά τα έργα σηματοδοτεί μια ξεχωριστή κορυφή, τόσο τεχνικά όσο και προσωπικά. Ωστόσο, μερικά ξεχωρίζουν ως πραγματικοί σταθμοί.
Η αποκατάσταση του Θόλου του Καπιτωλίου των Η.Π.Α. ήταν ένα από αυτά. Δεν ήταν μόνο ζήτημα τεχνικής πολυπλοκότητας ή εθνικής σημασίας· ήταν και διάλογος με την Ιστορία και τον Συμβολισμό. Εργαζόμενος πάνω σε εκείνη τη δομή — ζωντανό έμβλημα της Δημοκρατίας — συνειδητοποίησα ότι η μηχανική μπορεί να είναι και πράξη πνευματικής διαχείρισης, ένας τρόπος να τιμήσεις το παρελθόν διασφαλίζοντας τη συνέχεια του στο μέλλον.
Ένας άλλος σημαντικός σταθμός ήταν η συμμετοχή μου στο Ground Zero μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Εκεί, η εργασία ξεπέρασε τα όρια του σχεδιασμού και της κατασκευής. Έγινε ηθική και συναισθηματική αποστολή — μια συλλογική προσπάθεια επούλωσης ενός τραύματος, μετασχηματισμού της καταστροφής σε μνήμη και ανθεκτικότητα. Ίσως ήταν το πιο ανθρώπινο έργο της ζωής μου.
Επιπλέον, η συμβολή μου στη μελέτη και ανακατασκευή του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου στο Ground Zero, σε συνεργασία με τον αγαπημένο μου φίλο και μεγάλο αρχιτέκτονα Santiago Calatrava, αποτέλεσε για μένα έργο τιμής και βαθιάς ευθύνης. Γιατί συμβολίζει, για εμάς τους Έλληνες — και ιδιαίτερα για την Ελληνική Διασπορά — κάτι πολύ περισσότερο από έναν ναό.
Αντιπροσωπεύει την αναγέννηση μέσα από τις στάχτες, ακριβώς στο σημείο όπου η καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην παγκόσμια ιστορία. Αποτελεί ορατό σημείο πίστης, μνήμης και ελπίδας, ότι μπορούν να υπερνικήσουν τον τρόμο και το σκοτάδι.
Για εμάς τους Έλληνες της Αμερικής, είναι ο πνευματικός μας φάρος, που φωτίζει τις αξίες της Ορθοδοξίας, της Ελευθερίας και της Ανθεκτικότητας. Ταυτόχρονα, είναι ο “Παρθενώνας της Διασποράς”, γιατί ενώνει την αρχαία κληρονομιά και το ελληνικό πνεύμα με τη σύγχρονη ιστορία, προβάλλοντας τη συμβολή του Ελληνισμού στην καρδιά της Νέας Υόρκης και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τέλος, η εργασία μου στην Κίνα, στον Περσικό Κόλπο και σε άλλες περιοχές του κόσμου άνοιξε έναν ευρύτερο ορίζοντα — όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και πνευματικά. Μου αποκάλυψε πώς η μηχανική μπορεί να ενώνει πολιτισμούς, πώς οι γέφυρες και οι πύργοι μπορούν να λειτουργούν ως σιωπηλοί πρεσβευτές ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες.
Καθένα από αυτά τα έργα, με τον δικό του τρόπο, αντιπροσωπεύει μια «κορυφή». Όχι μόνο για αυτό που οικοδομήθηκε, αλλά για αυτό που κατανοήθηκε: ότι πίσω από κάθε μεγάλο έργο δομής υπάρχει μια αόρατη αρχιτεκτονική αξιών — επιμονή, ταπεινότητα και η οικουμενική γλώσσα της δημιουργίας.
