ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. «Αμερικανός Τρώας» (AmericanTrojan: Leadership, Resilience, and the Renewal of Higher Education), είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του επιτίμου προέδρου του Πανεπιστημίου Νότιας Καλιφόρνια (University of Southern California) Δρα Χρυσόστομου Λοΐζου Νικία (Chrysostomos Loizos “Max” Nikias, C. L. Max Nikias) που από την 3η Μαρτίου 2026 μπορεί να κανείς να το προμηθευτεί από τα ράφια των βιβλιοπωλείων.
Το βιβλίο εντάσσεται στην κατηγορία των βιογραφιών – αυτοβιογραφιών, είναι 552 σελίδων και εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο «Encounter Books». Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προβούν σε προκρατήσεις κάνοντας κλικ στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου https://www.encounterbooks.com/books/american-trojan/.
Ο 11ος πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, απέστειλε ένα αντίτυπο στις «Αναμνήσεις» προκειμένου να το μελετήσουμε και να το προβάλλουμε στην κρίση του αναγνωστικού μας κοινού.
Παράλληλα ανταποκρίθηκε και απάντησε σε μια σειρά ερωτήσεων που του υποβάλλαμε και οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα της επιστημονικής του σταδιοδρομίας που κορυφώθηκε με την εκλογή και την ορκωμοσία ως προέδρου του USL.
Ο επίτιμος πρόεδρος, αν και είναι πρόσφυγας από την πόλη φάντασμα, όπως αποκαλούμε την κατεχόμενη Αμμόχωστο, εν τούτοις σήμερα για πρώτη φορά μετά από πέντε δεκαετίες συστήνεται ως πρόσφυγας.
«Δεν χρησιμοποίησα ποτέ πριν τη λέξη «πρόσφυγας» και ποτέ δεν ήθελα να το μάθει κανείς ή να κάνει μεγάλη κουβέντα. Χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη για πρώτη φορά γράφοντας αυτό το βιβλίο.
Ερχόμενος στην Αμερική, ήθελα να τα καταφέρω μόνος μου δουλεύοντας σκληρά και εκμεταλλευόμενος τις τόσες πολλές ευκαιρίες που έχει να προσφέρει αυτή η χώρα. Δεν ήθελα να εκφραστεί καμία «συμπάθεια» επειδή ήμουν πρόσφυγας που έχασε τα πάντα από τη μια μέρα στην άλλη», ανέφερε στην συνέντευξή του ο Δρ. Νικίας.
Ερωτηθείς εάν βρήκαν ευήκοα ώτα τα αιτήματά του και κατ΄επέκταση της ομογένειας προς τον εκάστοτε πλανητάρχη επεσήμανε: Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτές οι προσπάθειες βρήκαν «ευήκοα ώτα», αλλά πρέπει να υπάρχει πολιτική βούληση και από τις δύο πλευρές.
Είμαι περήφανος για τη δουλειά που κάναμε εκείνη την περίοδο, αλλά στο τέλος η αισιοδοξία μας δεν οδήγησε στις αλλαγές που ελπίζαμε ότι θα συνέβαιναν. Αλλά οι άνεμοι της αλλαγής μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, οπότε η απάντησή μου θα ήταν «ποτέ μην λες ποτέ».
Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του Δρα Χρυσόστομου Λοΐζου Νικία:
Ερώτηση: Ποιος είναι ο λόγος που επιλέξατε τον τίτλο «American Trojan» (Αμερικανός Τρώας);
Απάντηση: Ο τίτλος του βιβλίου μου προτάθηκε από τον Στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέας! Όταν διάβασε ένα προηγούμενο προσχέδιο του βιβλίου που του είχα στείλει, αφού έκανε αρκετά σχόλια, είπε: «Μαξ, έχεις λάθος τίτλο. Ο Οδυσσέας Γκραντ – 18os πρόεδρος των ΗΠΑ – ήταν ο Αμερικανός Οδυσσέας – όπως περιγράφεται σε μια από τις πρόσφατες βιογραφίες του. ΕΣΥ είσαι ο Αμερικανός Τρώας!» Είμαι ευγνώμων στον Στρατηγό Πετρέας που σκέφτηκε έναν εξαιρετικό τίτλο, επειδή το USC αναφέρεται ως «Οι Τρώες» και οι Απόφοιτοι του USC ως «η Οικογένεια των Τρώων!»
Ερώτηση: Το νέο σας βιβλίο είναι κάτι παραπάνω από μια απλή αυτοβιογραφία. Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας ώθησαν να αποκαλύψετε το προσωπικό και συνάμα οικογενειακό πέρασμα από την Σταύρωση στην Ανάσταση (την κατοχή, την προσφυγιά και το υπερπόντιο ταξίδι για την κατάκτηση των κορυφών των γνώσεων);
Απάντηση: Όταν γράφεις ένα βιβλίο, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι να αποφασίσεις τι να συμπεριλάβεις και τι να παραλείψεις. Θα μπορούσα να είχα επικεντρωθεί μόνο στην ακαδημαϊκή μου καριέρα, ή στις πρώτες μου εμπειρίες, ή στα μαθήματα για την ηγεσία ή την ανθεκτικότητα. Αλλά όταν τα σκέφτηκα όλα αυτά, ένιωσα ότι όλα ήταν συνδεδεμένα. Είμαι αυτός που είμαι σήμερα χάρη σε όλες αυτές τις εμπειρίες.
Πολλοί από τους συναδέλφους και τους φίλους μου πιθανότατα δεν γνωρίζουν πολλά για τα πρώτα μου χρόνια. Ήμασταν πολύ απασχολημένοι προσπαθώντας να πετύχουμε τους επαγγελματικούς μας στόχους. Έτσι, στο βιβλίο, ήθελα να μοιραστώ προσωπικές ιστορίες για να δώσω την οπτική μου για μια συγκεκριμένη περίοδο στην Κύπρο, στο USC και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το έγραψα επίσης για την οικογένειά μου. Η Νίκη και εγώ είμαστε τώρα παππούδες και γιαγιάδες. Έτσι, ήθελα να αποτυπώσω τις αναμνήσεις των γονιών και των παππούδων μου, και τα μαθήματα που έμαθα από τους ηγέτες της οικογένειάς μου, καθώς και τις εμπειρίες που θέλαμε να κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά.
Και, τέλος, δεν χρησιμοποίησα ποτέ πριν τη λέξη «πρόσφυγας» και ποτέ δεν ήθελα να το μάθει κανείς ή να κάνει μεγάλη κουβέντα. Χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη για πρώτη φορά γράφοντας αυτό το βιβλίο.
Ερχόμενος στην Αμερική, ήθελα να τα καταφέρω μόνος μου δουλεύοντας σκληρά και εκμεταλλευόμενος τις τόσες πολλές ευκαιρίες που έχει να προσφέρει αυτή η χώρα. Δεν ήθελα να εκφραστεί καμία «συμπάθεια» επειδή ήμουν πρόσφυγας που έχασε τα πάντα από τη μια μέρα στην άλλη.
Ερώτηση: Ποιος είναι ο ρόλος της Νίκης και των κοριτσιών σας Γεωργιάνας και Μαρίας τόσο στην επαγγελματική σας σταδιοδρομία, όσο ως προέδρου του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας;
Απάντηση: Είσαι πολύ τυχερός στη ζωή αν συναντήσεις κάποιον που δεν είναι μόνο ο έρωτας της ζωής σου, αλλά και ο καλύτερος σύμβουλος και έμπιστός σου. Και αυτό ήταν πάντα η Νίκη για μένα.
Στο βιβλίο, γράφω για το πώς υπήρχαν τόσα πολλές συγκεντρώσεις στο USC – και τόσοι πολλοί άνθρωποι να συναντήσω – που η Νίκη ήταν αυτή που πραγματικά κατάλαβε τις λεπτομέρειες στις οποίες έπρεπε να επικεντρωθώ. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, να έχεις κάποιον που γνωρίζεις και εμπιστεύεσαι, που είναι επίσης τόσο κοινωνικά έξυπνος. Έτσι, η Νίκη ήταν πάντα απίστευτα σημαντική με αυτόν τον τρόπο.
Και οι κόρες μας, που είναι Αμερικανίδες πολίτες, ήταν μέρος της προσπάθειας να δουλέψουμε σκληρά και να βιώσουμε το αμερικανικό όνειρο.
Θυμάμαι όταν ήρθαμε για πρώτη φορά στη Νότια Καλιφόρνια για να ψάξουμε για μέρη να αγοράσουμε σπίτι, την εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα το 1990. Έκανε τόσο κρύο που θυμάμαι τον Τζόνι Κάρσον να αστειεύεται ότι χιόνιζε στο Μαλιμπού!
Η Γεωργιανά ήταν έξι ετών και η Μαρία ήταν μόνο δύο. Μέχρι τα μέσα της εβδομάδας, ήμασταν εξαντλημένοι επειδή δεν μπορούσαμε να βρούμε τη σωστή περιοχή και δεν ήμασταν σίγουροι αν μπορούσαμε καν να αντέξουμε οικονομικά να ζήσουμε στη Νότια Καλιφόρνια. Για να χειροτερέψει η κατάσταση, η Μαρία έπαθε μόλυνση στο αυτί και αναγκάστηκε να την μεταφέρουμε εσπευσμένα στα επείγοντα του Νοσοκομείου «St. John’s» στη Σάντα Μόνικα μετά τα μεσάνυχτα.
Αλλά στο ταξίδι της επιστροφής με το αεροπλάνο, αφού τελικά βρήκαμε ένα μέρος για να μείνουμε στο Palos Verdes, κοιτάζαμε την Γεωργιανά και τη Μαρία να κοιμούνται. Και ξέραμε ότι παίρναμε τη σωστή απόφαση, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για αυτούς ως οικογένεια.
Η Νίκη και εγώ ήμασταν πολύ περήφανοι που και οι δύο αποφοίτησαν από το USC.
Έχω ιστορία να αφηγηθώ για την Γεωργιανά όταν ήταν φοιτήτρια στο USC.
Ερώτηση: Ποιες ήταν οι εμπειρίες που βιώσατε όταν μετά από τρεις και πλέον δεκαετίες επιστρέψατε για πρώτη φορά με τις κόρες σας στα κατεχόμενα;
Απάντηση: Ήταν πολύ συγκινητικό για όλους. Μετά την εισβολή του 1974, έδωσα όρκο στον εαυτό μου ότι θα προχωρούσα και θα ξαναχτίζω όλα όσα είχαν χαθεί. Αυτό μου έδωσε την ώθηση να τα καταφέρω.
Όταν όμως επιστρέψαμε, ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουμε όλα όσα είχαν χαθεί σχεδόν 30 χρόνια νωρίτερα. Το χωριό ήταν σαν μια πόλη-φάντασμα, σχεδόν παγιδευμένη στο χρόνο. Τα σπίτια έμοιαζαν τα ίδια, αλλά άλλοι άνθρωποι ζούσαν σε αυτά. Και εκεί που ήταν θαμμένος ο παππούς μου, ο σταυρός που σημάδευε τον τάφο του είχε θρυμματιστεί λόγω της λεηλασίας και του βανδαλισμού.
Η πόλη της Αμμοχώστου ήταν μια πόλη-φάντασμα και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα.
Δεν είναι ποτέ εύκολο, αλλά μας θυμίζει πόσο τυχεροί είμαστε σήμερα.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχα γνωρίσει τον Αμερικανό Πρέσβη στη Λευκωσία, Ντόναλντ Μπάντλερ. Γίναμε καλοί φίλοι και στο βιβλίο περιγράφω μια ιστορία όπου διοργάνωσα ένα διεθνές εργαστήριο στην περιοχή για το μέλλον του διαδικτύου στην νεκρή ζώνη (no man’s land) για Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους επαγγελματίες υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Πρεσβείας.
Μπορώ να σας πω την ιστορία όταν ο Πρέσβης Μπάντλερ κανόνισε συναντήσεις για μένα με τον Πρόεδρο Κληρίδη και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη εκείνη την εποχή Ραούφ Ντενκτάς.
Έτσι, χάρη στον Πρέσβη Μπάντλερ, είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ την κατεχόμενη Λευκωσία στο Βορρά σε μια εποχή που κανένας Ελληνοκύπριος δεν επιτρεπόταν να διασχίσει την Πράσινη Γραμμή.
Ερώτηση: Αναλάβατε την προεδρία του Πανεπιστημίου σε μια δύσκολη εποχή, εν μέσω της εκστρατείας επιβολής της λεγόμενης «Woke culture» στα πανεπιστήμια της Αμερικής και της γενικότερης προσπάθειας αναθεώρησης των ιστορικών και άλλων επιστημονικών δεδομένων. Πόσο επηρέασε αυτή η εκστρατεία το έργο σας;
Απάντηση: Όταν έγινα πρόεδρος για πρώτη φορά, η «κουλτούρα της ακύρωσης» (cancel culture) και άλλες ιδέες ήταν εκεί, αλλά ήταν στο περιθώριο. Λίγα χρόνια μετά την έναρξη της προεδρίας μου, υπήρξε αυτό το κύμα ενδιαφέροντος για «μικροεπιθέσεις» (micro aggressions), «ασφαλείς χώρους» (safe spaces) και άλλες ιδέες, και μερικοί από εμάς αναρωτιόμασταν: «Από πού προήλθε αυτό;»
Μόνο μετά την παραίτησή μου από την προεδρία, όλες αυτές οι ιδέες, ειδικά ο αντισημιτισμός, «εξερράγησαν» πραγματικά στις πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια αυτή τη στιγμή είναι ότι οι φοιτητές φοβούνται να μιλήσουν. Υπήρξε μια πρόσφατη έρευνα σε σχεδόν 40.000 φοιτητές και περίπου το 80% δήλωσε ότι αυτολογοκρίνεται στην τάξη επειδή φοβάται μήπως κριθεί ή κάνει λάθος.
Δεν πρόκειται μόνο για συντηρητικούς φοιτητές ή φιλελεύθερους φοιτητές. Πρόκειται για όλους τους φοιτητές. Κανείς δεν αισθάνεται άνετα να εκφράζει τις απόψεις του για αμφιλεγόμενα θέματα πια. Και έτσι δεν θα έπρεπε να είναι η αμερικανική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή δεν είναι Αμερική.
Οι «woke hysteria» και «identity politics» τα τελευταία χρόνια έχουν προκαλέσει τόση μεγάλη ζημιά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τα πανεπιστήμια έχουν χάσει την εστίασή τους και τον σκοπό τους. Στο βιβλίο, συζητώ συγκεκριμένες συστάσεις για το τι πρέπει να γίνει για να επαναπροσανατολιστούν τα πανεπιστήμια στην κύρια αποστολή τους, τη διδασκαλία και την έρευνα, σε ένα ουδέτερο περιβάλλον όπου όλες οι ιδέες συζητούνται και συζητούνται με πολιτισμένο τρόπο.
Ερώτηση: Τόσο ως καθηγητής, όσο και ως κοσμήτορας και πρόεδρος είχατε μοναδικές ευκαιρίες να συνομιλήσετε με πλανητάρχες μεταξύ των οποίων τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, τον Τζορτζ Μπους και άλλες διεθνείς προσωπικότητες. Βρήκαν ευήκοα ώτα οι παρακλήσεις σας για άσκηση της επιρροής της Αμερικής για τον τερματισμό της τουρκικής εισβολής και κατοχής;
Απάντηση: Υπάρχουν πάντα βαθμοί διπλωματίας. Και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Όπως αναφέρω στο βιβλίο, όταν συνεργαζόμουν στενά με τον Αμερικανό Πρέσβη Bandler, υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός για τη χρήση της τεχνολογίας και των επιχειρηματικών ευκαιριών για την προσέγγιση των δύο κοινοτήτων. Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτές οι προσπάθειες βρήκαν «ευήκοα ώτα», αλλά πρέπει να υπάρχει πολιτική βούληση και από τις δύο πλευρές.
Είμαι περήφανος για τη δουλειά που κάναμε εκείνη την περίοδο, αλλά στο τέλος η αισιοδοξία μας δεν οδήγησε στις αλλαγές που ελπίζαμε ότι θα συνέβαιναν. Αλλά οι άνεμοι της αλλαγής μπορούν να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, οπότε η απάντησή μου θα ήταν «ποτέ μην λες ποτέ».
Ερώτηση: Το Πανεπιστήμιο, ο Λευκός Οίκος και γενικότερα η Αμερικανική πολιτεία σας έχουν βραβεύσει πολλές φορές για το έργο και τις κατακτήσεις σας. Ποια είναι η αξία που κατέχουν το Βραβείο Ελευθερίας που σας απένειμε η Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Αμερικής και το Βραβείο της Κυπριακής Δημοκρατίας;
Απάντηση: Είναι πάντα τιμή να σε αναγνωρίζουν, φυσικά, και ιδιαίτερα οι δικοί σου! Αλλά, για μένα, δεν έχουν σημασία οι διακρίσεις, αλλά η δουλειά που κάνεις. Αυτά τα βραβεία ήταν υπενθυμίσεις για το από πού προέρχομαι. Λαμβάνοντας υπόψη όσα έχει βιώσει η οικογένειά μου και η οικογένεια της Νίκης, νιώθω την ευθύνη να τιμήσω τη δική μου κληρονομιά.
Και με τα εγγόνια μας, υπάρχει πάντα ελπίδα για την επόμενη γενιά. Η Κύπρος δεν θα είναι ποτέ η ίδια όπως όταν μεγαλώναμε εγώ και η σύζυγός μου, αλλά ποτέ δεν θα εγκαταλείψω την ελπίδα ότι θα υπάρξει αποκατάσταση όσων χάθηκαν με κάποιο τρόπο.
Ερώτηση: Αποτελείτε, αναμφίβολα, την προσωποποίηση του Αμερικανικού Ονείρου. Οι εξελίξεις των δύο τελευταίων δεκαετιών ξεθώριασαν το Αμερικανικό Όνειρο. Μπορεί να αναστραφεί αυτή η πορεία; Και αν ναι ποιος είναι ο ρόλος των Ακαδημαϊκών και επιστημονικών ιδρυμάτων;
Απάντηση: Το Αμερικανικό Όνειρο είναι ζωντανό και καλά στην υγεία του!
Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να προσφέρει τις ευκαιρίες της Αμερικής. Αυτή είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο, όπου η σκληρή δουλειά ανταμείβεται, όπου υπάρχει ατομική ελευθερία και οικονομικές ευκαιρίες.
Μπορείς να πας στην Κίνα, αλλά ποτέ δεν θα γίνεις Κινέζος. Μπορείς να πας στην Ευρώπη, αλλά ποτέ δεν θα γίνεις Ευρωπαίος. Ωστόσο, αν έρθεις στην Αμερική, τελικά θα γίνεις Αμερικανός αν δουλέψεις σκληρά και ενστερνιστείς την αμερικανική κουλτούρα.
Λέω ότι οι μετανάστες οφείλουν ευγνωμοσύνη… θα πρέπει να ανταποδώσουν στην Αμερική για τις ευκαιρίες που τους προσφέρθηκαν πριν… και η Αμερική τους οφείλει το Αμερικανικό Όνειρο!
Ερώτηση: Η τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει χαρακτηριστεί ως εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ποιες είναι οι προκλήσεις και οι ευκαιρίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι καθηγητές, οι φοιτητές, οι ερευνητές και οι επιστήμονες με την γενικότερη έννοια του όρου;
Απάντηση: Όταν έγραφα το βιβλίο, αφιέρωσα πολύ χρόνο αναλογιζόμενος την έρευνά μου στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Γνωρίζαμε ότι η τεχνολογία θα μεταμόρφωνε κάθε πτυχή της ζωής μας, από τον τρόπο που εργαζόμασταν, μέχρι τον τρόπο που αλληλεπιδρούσαμε, μέχρι τον τρόπο που ζούσαμε.
Το 1996, θυμάμαι να γευματίζω με τον ιδιοκτήτη του παλαιότερου ανεξάρτητου βιβλιοπωλείου στη Νότια Καλιφόρνια. Πολύ πριν από την εφεύρεση του Kindle, του ανέφερα απλώς αδιάφορα ότι «τα βιβλία θα εξαφανίζονταν».
Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Υποστήριζε ότι οι άνθρωποι θα ήθελαν πάντα την αίσθηση ενός βιβλίου και να κρατούν σημειώσεις. Αλλά εγώ και οι συνάδελφοί μου μπορούσαμε να δούμε ότι η τεχνολογία υπήρχε ήδη για να αντικαταστήσει την επιχείρησή του.
Δεν του το έλεγα αυτό για να τον ανησυχήσω, αλλά για να του πω ότι τελικά αυτή η τεχνολογία θα έφτανε. Το 2024, ένα από τα υποκαταστήματα αυτού του βιβλιοπωλείου έκλεισε οριστικά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να φτάσει το διαδίκτυο σε 1 εκατομμύριο χρήστες. Το 2022, όταν η OpenAI λάνσαρε το ChatGPT, χρειάστηκαν μόνο πέντε ημέρες για να αποκτήσει ένα εκατομμύριο χρήστες.
Αν κοιτάξετε όλες τις πλατφόρμες γενετικής Τεχνητής Νοημοσύνης, περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι σε περισσότερες από 200 χώρες τις χρησιμοποιούν καθημερινά!
Έχουμε ξαναδεί ανατρεπτικές τεχνολογίες. Αλλά η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι απλώς μια ακόμη ανατροπή. Μου αρέσει να λέω ότι «διαταράσσει την ίδια τη φύση της ανατροπής».
Καλώς ή κακώς, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μεταμορφώσει κάθε τομέα της ζωής μας. Και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να προσαρμοστούμε στις απίστευτες αλλαγές που μας περιμένουν.
Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να προσλάβουν καθηγητές με την κατάλληλη εμπειρία για να εκπαιδεύσουν το ταλέντο που χρειάζεται αυτή η αναδυόμενη επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Θα πρέπει να παρέχουμε κίνητρα στους εισερχόμενους φοιτητές για να επιδιώξουν πτυχία STEM. Και πρέπει να αναζωπυρώσουμε το ενδιαφέρον για τα προγράμματα STEM ήδη από το δημοτικό σχολείο.
Και, τέλος, ο τρόπος που διδάσκουμε και μαθαίνουμε θα διαταραχθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση θα περάσει από μια σημαντική ανατροπή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ακριβώς τι θα συμβεί, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν θα είναι το ίδιο.
***
Ο Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος είπε διάσημα ότι «η μόνη σταθερά στη ζωή είναι η αλλαγή». «Τα Πάντα Ρεί»
Με την Τεχνητή Νοημοσύνη, η μόνη σταθερά είναι η αναστάτωση – η ανατρεπτική αλλαγή.
Αυτός είναι τώρα ένας θαυμαστός νέος κόσμος όπου η «νέα σταθερά είναι η αλλαγή και η αναστάτωση» και ως εκ τούτου «θα εκπλήσσουμε συνεχώς».
Νωρίτερα φέτος, έδωσα μια ομιλία για την Τεχνητή Νοημοσύνη στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.
Τους είπα αυτό το αστείο ανέκδοτο. Σε μια έρευνα, το 44% των ενηλίκων του Ηνωμένου Βασιλείου ομολόγησε ότι δεν κατανοεί πλήρως πώς λειτουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αλλά το 51% των Ευρωπαίων θα ήθελε να αντικαταστήσει τους πολιτικούς του με την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Έτσι, μας περιμένουν πολλές αλλαγές. Εάν αυτή η αλλαγή είναι καλή ή όχι, θα εξαρτηθεί από όλους μας να αποφασίσουμε.
