Γράφει η Παναγιώτα Λιλικάκη *
Η παρέα, μία από τις βασικές αξίες του σχολείου μας, έχει κατά καιρούς αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό: Πώς μπορεί η παρέα, το να συγκεντρώνεσαι με φίλους, να αποτελεί θεμελιώδη αξία σε ένα σχολικό περιβάλλον; Και τελικά, τί σημαίνει παρέα στο σχολείο του Αργυρίου Φάντη;
Μία φορά τον μήνα, οι μεγαλύτεροι μαθητές συναντιούνται με τους μικρότερους και συνεργάζονται με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής και συναισθηματικής τους μάθησης—είτε μέσα από δραστηριότητες όπως το Λουλούδι της Φιλίας, είτε εκφράζοντας ευγνωμοσύνη προς την κοινότητα με τη δημιουργία καρτών. Οι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις τάξεις για να οργανώσουν διασκεδαστικές δραστηριότητες για τους μαθητές· δραστηριότητες που μπορεί κάποιες φορές να δείχνουν ακατάστατες, αλλά αξίζουν απόλυτα—όπως η δραστηριότητα με το Γκι!
Το Μαθητικό Συμβούλιο διοργανώνει συνελεύσεις (town halls) με τους μικρότερους μαθητές για να μοιραστεί ιδέες και να παρουσιάσει τη διαδικασία οργάνωσης εκδηλώσεων που όχι μόνο καλύπτουν ανάγκες των μαθητών, αλλά στηρίζουν και φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Δεν είναι μόνο η ομάδα μπάσκετ που συναντιέται εβδομαδιαία για προπόνηση και αγώνες· κάθε Τετάρτη, γονείς και εκπαιδευτικοί απολαμβάνουν επίσης έναν καλό αγώνα μαζί! Περιττό να πούμε ότι η ομάδα των cheerleaders προπονείται ακούραστα—και έχω μάθει να κρατώ τη σκέψη μου «Αχ, είστε καταπληκτικοί!» για τον εαυτό μου, γιατί την τελευταία φορά που το είπα, δέχτηκα ένα αυστηρό βλέμμα από μια μαθήτρια της Β΄ Δημοτικού που μου υπενθύμισε πως αυτή δεν ήταν η στιγμή για «χαριτωμενιές».
Η επαγγελματική μας ανάπτυξη (Professional Development) βασίζεται στην έννοια της παρέας· στη συνάντηση ανθρώπων που μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, όπως ακριβώς κάνουν καθημερινά και οι μαθητές μας με την καθοδήγηση των δασκάλων τους. Τα τελευταία δύο χρόνια, όμως, εκείνοι που καθοδηγούν τη μάθηση είναι, στην ουσία, οι ίδιοι οι μαθητές μας! Αν δεν με πιστεύετε, ελάτε να παρακολουθήσετε τα Σωκρατικά Σεμινάρια!
Στο σχολείο μας, από το Νηπιαγωγείο έως και την 8η τάξη, όλοι οι μαθητές συμμετέχουν στη χορωδία—ναι, σωστά ακούσατε. Δεν υπάρχουν «καλές» ή «κακές» φωνές. Πολλές φορές, απολαμβάνουμε μια όμορφη παρέα απλώς και μόνο επειδή ο Σύλλογος Γονέων (PTO) το κάνει δυνατό με τη γενναιοδωρία του.
Μία από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν ετοιμάζουν σακουλάκια με λιχουδιές για όλους τους εκπαιδευτικούς λίγο πριν από τις συναντήσεις Γονέων-Δασκάλων, και όλοι απολαμβάνουν και μοιράζονται εκείνη την έξτρα καραμελένια σοκολάτα που κρυφά ελπίζεις να μην την θέλει κανείς άλλος!
Λίγο πριν τις γιορτές, οι τελειόφοιτοι ετοιμάζουν brunch για τους μαθητές της 7ης τάξης. Μια παράδοση που πάντα ξεκινά με τη δήλωση ότι «δεν ξέρουν να μαγειρεύουν», για να μας εντυπωσιάσουν τελικά με τις ευφάνταστες συνταγές τους. Ένα από τα καλύτερα πιάτα με μπέικον που έχω δοκιμάσει ποτέ είχε φτιαχτεί με ζάχαρη (ή έτσι τουλάχιστον μου είπαν!).
Να αναφέρω ότι οι μαθητές της 7ης τάξης έπρεπε να πλύνουν όλες τις κατσαρόλες και τα τηγάνια, να καθαρίσουν και να σκουπίσουν το πάτωμα; Ναι… και το έκαναν με χαρά! (Ζητήστε μου να μαγειρέψω, παρακαλώ. Μην μου ζητήσετε να πλύνω πιάτα!)
Κάθε Τετάρτη πρωί, ολόκληρο το σχολείο συγκεντρώνεται στην εκκλησία, και οι μαθητές είναι υπεύθυνοι για την ανάγνωση από το Συναξάρι και την Αποστολική Περικοπή. (Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα, ήμασταν απλώς θεατές της λειτουργίας).
Κάποιες φορές, μέσα σε μια παρέα, γίνονται λάθη—όμως προχωράμε, ενωνόμαστε για να γιορτάσουμε μια επιτυχία ή να παρηγορήσουμε μια απώλεια, και συχνά λειτουργούμε ως πρότυπα για τους μικρότερους μαθητές μας στην Προσχολική Εκπαίδευση, οι οποίοι δημιουργούν τη δική τους παρέα κατά τη διάρκεια των δικών τους δραστηριοτήτων.
Οι παρέες είναι συμπεριληπτικές. Συγκεντρώνονται για να στηρίξουν τους άλλους, να αναβαθμίσουν τη μάθηση, να δημιουργήσουν αναμνήσεις, να προσευχηθούν, να στοχαστούν, να συγχωρήσουν, να παρηγορήσουν, να διασκεδάσουν, να αναπτυχθούν, να μάθουν, να αναλάβουν ευθύνη, να συνεργαστούν και να επιλύσουν προβλήματα.
Με λίγα λόγια, δημιουργούν αναμνήσεις που διαρκούν μια ζωή και θέτουν τα θεμέλια για μελλοντικές, ακόμη καλύτερες παρέες, ώστε μια μέρα να μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα καλύτερο μέρος για να ζεις και να υπάρχεις, γιατί σε ένα σχολείο, η παρέα μεταμορφώθηκε από μια απλή λέξη σε έναν τρόπο ζωής.
- H Παναγιώτα Λιλικάκη είναι υποδιευθύντρια του Ημερήσιου Ελληνοαμερικανικού Σχολείου «Αργυρίος Φάντης» της κοινότητας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπρούκλιν.
Why Parea is a Core Value
Parea, one of our school values, has sometimes been met with skepticism: How can parea, gathering with friends, actually be a core value in a school environment? But what does parea look like in our school?
Once a month, our older students gather with our younger ones and collaborate with the intent to support their social and emotional learning—whether through activities like the Friendship Flower or by expressing gratitude to the community through card making. Parents are welcomed into classrooms to plan fun activities for students; activities that may look messy at times, but are so very worth it, like the Mistletoe activity!
Our Student Council holds town hall meetings with the younger student body to share ideas and report on the process of planning events that not only raise money for students’ needs, but also support philanthropic causes.
Not only does the basketball team gather weekly to practice and eventually play, but every Wednesday, parents and faculty also enjoy a good game together! Needless to say, our cheerleading team practices tirelessly, and I have learned to keep my thought, “Aw, you guys look amazing,” to myself, because the last time I said it, I received an austere look from a second grader indicating that this was not the time for anything “cute.” This was business.
Our Professional Development is grounded in the idea of parea; gathering together to learn from one another, just as our students do daily under their teachers’ guidance. Over the past two years, however, those guiding the learning have, in essence, been our students! If you don’t believe me, come and check out our Socratic Seminars! In our school, from Kindergarten through 8th grade, all students are part of the choir—yes, you heard that right.
There is no such thing as “good” or “bad” voices. Many times, we get to enjoy a parea simply because the PTO makes it happen through their generosity. One of my favorite moments is when they prepare goodie bags for all teachers right before Parent-Teacher Conferences , and everyone enjoys and shares that extra caramel chocolate you secretly hope no one else likes! Right before the holidays, the seniors cook brunch for the 7th graders.
A costume that always begins by declaring that they don’t know how to cook, only to amaze us with their inventive recipes. One of the best bacon dishes I’ve ever tasted was made with sugar (or so they swore!). Did I mention that the 7th graders had to wash all the pots and pans, clean, and sweep the floors? Yes…happily! (Ask me to cook, please. Don’t ask me to wash dishes!)
Every Wednesday morning, the entire school gathers for Chapel, and students are responsible for reading from the Synaxarion and the Epistle. Growing up in Greece, we were simply spectators of the liturgy.
Sometimes, in a parea, people make mistakes, but they move on, come together to celebrate a win or comfort a loss, and often serve as role models for our youngest learners in Early Childhood, who create their own parea during station time; a joy I love watching.
Parees, the plural of parea, are inclusive. They gather to lift others: to elevate learning, create memories, pray, reflect, forgive, console, have fun, grow, learn, take ownership, collaborate, and problem-solve. In short, they create memories that last a lifetime and form the foundation for future parees—better ones—so that one day we can say this world is a better place to live and to be, all because in one school, parea has transformed from a simple word into a way of being.
Panagiota Lilikaki
Assistant Principal, A. Fantis School
