ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο εκδοτικός οίκος «Clairview Books» εξέδωσε την «Ιλιάδα του Ομήρου σε κλασική μετάφραση από τον διακεκριμένο ελληνιστή και κλασικιστή Jeffrey M. Duban από την Βοστώνη.
Πρόκειται για μια πρωτοποριακή μετάφραση του ομηρικού έπους με την επωνυμία «Homer’s Iliad In a Classical Translation, Jeffrey M. Duban», την οποία μπορεί κανείς να προμηθευτεί από τον εν λόγω εκδοτικό οίκο κάνοντας κλικ στο https://www.clairviewbooks.com/viewbook.php?isbn_in=9781912992652
Ο βαρύτονος και συνάμα καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος της «Kyrenia Opera», κ. Κωνσταντίνος Γιαννούδης, ενθουσιάστηκε από τη νέα μετάφραση της Ιλιάδας και μετέφρασε για το αναγνωστικό κοινό των «Αναμνήσεων» την ανακοίνωση τύπου, την οποία και δημοσιεύουμε.
Η Ιλιάδα παρουσιάζει υπεράνθρωπους ήρωες και υπεράνθρωπη οργή, βάναυσο θάνατο, απεριόριστη θλίψη, λαχτάρα για εκδίκηση, τη βραχύτητα της ζωής, την αναζήτηση δόξας και τελικά, συμφιλίωση και συγχώρεση.
Ως ανθρώπινη φύση είναι αμετάβλητη, η θεματολογία της Ιλιάδας μας απασχολεί όσο και σήμερα όπως απασχολούσε το κοινό του Ομήρου πριν από 2.700 χρόνια. Δεν είναι περίεργο που παρατήρησε ο Έζρα Πάουντ ότι «ένας πολιτισμός ιδρύθηκε με βάση τον Όμηρο».
Η Ιλιάδα είναι πάντα επίκαιρη, όπως και διαχρονική. Είναι ένα κλασικό έργο με την ουσιαστική έννοια του όρου, το οποίο ενδιαφέρει τους αναγνώστες κάθε γενιάς.
Ο Όμηρος ήταν «η Βίβλος των Ελλήνων». Ήταν η δικιά τους μυθολογία και ιστορία (ακόμα αρκετά συγχωνευμένες εκείνη την εποχή), η θρησκεία τους, η ηθική και το παράδειγμά τους υπό Ολύμπια θεϊκή νομή.
Και ενώ η Οδύσσεια είναι το πιο δημοφιλές από τα έπη του Ομήρου, η Ιλιάδα είναι η πιο εμβριθής. Αυτή δεν είναι απλώς άλλη μια νέα μετάφραση της Ιλιάδας του Ομήρου.
Αντιθέτως και ιδιαίτερα είναι η Ιλιάδα του Ομήρου σε μια Κλασική Μετάφραση – η πρώτη σε σταθερά δωδεκασύλλαβη γραμμή και, ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη τέτοια εργασία στο Αγγλική γλώσσα (η Ιλιάδα αποτελείται από 15.639 γραμμές στα Ελληνικά).
Αυτή η μετάφραση από τον Jeffrey M. Duban χρησιμοποιεί ένα ήπιο αρχαϊστικό ύφος και άλλα ποιητικά τεχνάσματα για να προτείνουν την αρχαιότητα και τη «γεύση» της ομηρικής σύνθεσης. Όπως το πρωτότυπο, είναι τόσο παρηγορητικό όσο και πολυσύλλαβο – υπερβολικός μονοσυλλαβισμός, η μάστιγα πολλών σύγχρονων μεταφράσεων.
Ο Jeffrey Duban παρατηρεί περαιτέρω την επική ευπρέπεια με προσφυγή στην ποιητική διατύπωση. Η ευπρέπεια συνεπάγεται την αποφυγή της καθομιλουμένης και της κοινοτοπίας, και πάλι σε αντίθεση με άλλες μεταφράσεις.
