ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο θρυλικός πρόεδρος του Συλλόγου Θυμιανουσίων Χίου «Αγία Ερμιόνη» Μικές Φρεζούλης το βράδυ της Κυριακής, 7ης Δεκεμβρίου 2025 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 85 ετών, προκαλώντας θλίψη και συγκίνηση στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Ο αείμνηστος ηγήθηκε του Συλλόγου για τρεις δεκαετίες και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αναστήλωση του παρεκκλησίου της Αγίας Ελένης στα Θυμιανά. Αναμφίβολα υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες της χιακής παροικίας της Αμερικής.
Και δεν υπηρέτησε μόνο τον Σύλλογο Θυμιανουσίων, αλλά και την Χιακή Ομοσπονδία, τα Ηνωμένα Χιακά Σωματεί, καθώς επίσης και την κοινότητα του Καθεδρικού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπρούκλιν
Οι συγγενείς, οι φίλοι και τα στελέχη και μέλη του εν λόγω Συλλόγου και κατ’ επέκταση της Χιακής Ομοσπονδίας και των Ηνωμένων Χιακών Σωματείων το απόγευμα της Πέμπτης, 11ης Δεκεμβρίου 2025 από τις 4.00 – 8.00 μ.μ. στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στην διεύθυνση 64 Schermerhorn Street, Brooklyn, New York 11201, για να προσκυνήσουν το σκήνωμά του και να του απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό.
Η κηδεία του, βάσει της τελευταίας επιθυμίας του θα τελεστή προσεχώς στα Θυμιανά της Χίου.
Η οικογένεια καλεί τους συγγενείς και φίλους όπως αντί ανθέων προσφέρουν δωρεά στη μνήμη του είτε στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στην διεύθυνση 64 Schermerhorn Street, Brooklyn, New York 11201, είτε στο ναό της Αγίας Ελένης στα Θυμιανά.
Η ευθύνη της διοργάνωσης της κηδείας του ανατέθηκε στο γραφείο τελετών «McLaughlin & Sons Inc.» με έδρα το Μπέι Ρίτζ του Μπρούκλιν.
Το εν λόγω γραφείο φιλοξενεί στην ιστοσελίδα του τη νεκρολογία του αειμνήστου στις δύο γλώσσες, τις οποίες παραθέτουμε:
Από τα Θυμιανά στο αμερικανικό όνειρο
Ο Μικές Φρεζούλης γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Θυμιανά του νησιού Χίος και κουβαλούσε σε όλη του τη ζωή το πνεύμα της πολυαγαπημένης του πατρίδας. Η ζεστασιά, οι παραδόσεις και η υπερηφάνεια των Θυμιανών διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και τον καθοδήγησαν σε ό,τι έκανε.
Η ιστορία αγάπης του με τη λατρεμένη του σύζυγο, Ελένη, ξεκίνησε με τον πιο ταπεινό και όμορφο τρόπο. Σε ηλικία 24 ετών, ενώ εργαζόταν ως εισπράκτορας σε ένα λεωφορείο στη Χίο, γνώρισε την 16χρονη Ελένη — μια συνάντηση που θα άλλαζε για πάντα τις ζωές τους. Παντρεύτηκαν το 1966 και μοιράστηκαν 60 χρόνια ζωής γεμάτα αγάπη, αφοσίωση και συντροφικότητα.
Το 1967, ο Μικές μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με ελπίδα, αποφασιστικότητα και το όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά του. Εργάστηκε ακούραστα, αρχικά ως ζωγράφος, στη συνέχεια ως ιδιοκτήτης εστιατορίου και αργότερα ως σεβαστός προϊστάμενος στη Volmar. Η ακεραιότητα, η εργατικότητα και η υπερηφάνειά του για ό,τι έκανε άφησαν ανεξίτηλη εντύπωση σε όλους όσοι τον γνώρισαν.
Βαθιά αφοσιωμένος στην κληρονομιά του, ο Μικες υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Συλλόγου Θυμιανουσίων «Αγία Εριμιόνη» για πάνω από 30 χρόνια. Οργάνωνε ταξίδια στο Atlantic City, χορούς και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για να διατηρήσει τις παραδόσεις του χωριού του.
Ένα από τα πιο περήφανα επιτεύγματά του ήταν η αποκατάσταση της εκκλησίας της Αγίας Ελένης στη Χίο, εξασφαλίζοντας ότι θα παραμείνει τόπος πίστης και ιστορίας για τις μελλοντικές γενιές. Αφιέρωσε επίσης πολλά χρόνια υπηρεσίας στην εκκλησία Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, συμμετέχοντας στο διοικητικό συμβούλιο και στηρίζοντας την αποστολή της με αμέτρητους τρόπους.
Η εκπαίδευση ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πάθη του Μικέ. Πίστευε ακράδαντα στη δύναμη της μάθησης και έκανε κάθε θυσία για να διασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα λάμβαναν την καλύτερη δυνατή μόρφωση — από το Ημερήσιο Σχολείο «Αργύριος Φάντης» μέχρι το λύκειο και το πανεπιστήμιο. Η υπερηφάνειά του για τα επιτεύγματά τους ήταν απεριόριστη.
Ο Μικές ζούσε με χαρούμενο και γενναιόδωρο πνεύμα. Του άρεσε το ψάρεμα, ιδιαίτερα τα ταξίδια στο Long Island με τον κουμπάρο του Τζίμι, όπου τα λαβράκια και τα γέλια ήταν πάντα εξασφαλισμένα. Κοινωνικός, χαλαρός και με αστείρευτο χιούμορ, είχε το χάρισμα να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ευπρόσδεκτοι.
Στην Χίο έγινε γνωστός ως ο απόλυτος ξεναγός, περήφανα δείχνοντας στους επισκέπτες το νησί που αγαπούσε. Επίσης, ήταν διάσημος για τα περισσότερα από 100 κορναρίσματά του στο δρόμο, καθένα συνοδευόμενο με ένα χαμόγελο.
Ήταν ο αξιόπιστος «οδηγός ταξί» της οικογένειας, πάντα πρόθυμος να μεταφέρει συγγενείς και φίλους στο αεροδρόμιο, στην εκκλησία ή σε οποιαδήποτε εκδήλωση, χωρίς ποτέ να παραπονιέται. Η αξεπέραστη φράση του — «Yo, man!» — έφερνε χαμόγελα σε αμέτρητα πρόσωπα.
Η οικογένεια ήταν η μεγαλύτερη χαρά του Μικέ. Μαζί με την Ελένη, μεγάλωσαν τα παιδιά τους — Μαρία (και ο σύντροφός της Τόμι), Ιωάννη και Ευαγγελίνα (με τον σύζυγό της Τζίμι). Μερικές από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του ήταν οι γεννήσεις και οι βαπτίσεις των αγαπημένων του εγγονών: Γιώργος – Μικές και Κωνσταντίνος Παρασκευάς. Τίποτα δεν τον έκανε πιο ευτυχισμένο από το να τους βλέπει να κάνουν τα πρώτα τους βήματα και να μαθαίνουν νέα πράγματα.
Ο Μικες θα μείνει αξέχαστος για τη γενναιοδωρία, το χιούμορ, το δυνατό πνεύμα και την αγάπη που μοιραζόταν τόσο ελεύθερα. Η κληρονομιά του ζει στην οικογένεια που αγάπησε, στις παραδόσεις που διατήρησε, στην κοινότητα που ενίσχυσε και στις αμέτρητες ζωές που επηρέασε.
Αιωνία του η μνήμη.
Mike Frezoulis (September 26, 1940 – Devember 7, 2025)
It is with great sadness, but hope in the resurrection of the Lord, that the Saints Constantine and Helen Greek Orthodox Cathedral of Brooklyn informs you of the passing of the Servant of God Mike Frezoulis.
Mike Frezoulis was born on September 26, 1940, in the village of Thymiana on the island of Chios, Greece — a place he cherished deeply. The warmth, traditions, and pride of Thymiana shaped his character and guided him throughout his life.
Mike’s love story with his beloved wife, Eleni, began in the most humble and beautiful of ways. At just 24 years old, while working as a ticket collector on a bus in Chios, he met 16-year-old Eleni — a moment that would change both of their lives forever. They married in 1966 and shared 60 years together, building a life filled with love, devotion, and partnership.
In 1967, Mike immigrated to the United States with hope, determination, and the dream of creating a better future for his family. He worked tirelessly — first as a painter, then as a restaurant owner, and later as a respected foreman at Volmar. His integrity, work ethic, and pride in all he did left a lasting impression on everyone around him.
Deeply devoted to his heritage, Mike served as President of the Thymiana “Agia Erimioni” Chios Society for over 30 years, organizing Atlantic City trips, dances, and fundraising events to preserve the traditions of his village. One of his proudest accomplishments was restoring the church of Agia Eleni in Chios, ensuring it would remain a place of faith and history for generations. He also dedicated many years of service to St. Constantine and Helen, serving on the church board and supporting its mission in countless ways.
Education was one of Mike’s greatest passions. He believed wholeheartedly in the power of learning and made every sacrifice necessary to ensure his children received the very best schooling — from A. Fantis Parochial School to high school and university. His pride in their achievements was boundless.
Mike lived with a joyful and generous spirit. He loved fishing, especially his trips to Long Island with his koumbaros Jimmy, where porgies and laughter were always guaranteed. Social, easy-going, sarcastically funny, and loved by many, Mike had a gift for making people feel welcome. In Chios, he became known as the ultimate tour guide, proudly showing visitors around the island he loved so dearly. He was also famous for his 100+ honks while driving through Chios, each one delivered with a grin.
He was the family’s dependable “taxi driver,” always ready to bring relatives and friends to the airport, church, or any event, never once complaining. His unforgettable catchphrase — “Yo, man!” — brought smiles to countless faces.
Family was Mike’s greatest joy. Alongside Eleni, he raised their children — Maria (and her partner Tommy), John, and Evangeline (with her husband Jimmy). Some of the happiest moments of his life were the births and christenings of his cherished grandchildren: George Mikes and Konstantine Paraskevas. Nothing brought him more joy than watching them take their first steps and learn new things.
Mike will be remembered for his generosity, humor, strong spirit, and the love he shared so freely. His legacy lives on in the family he cherished, the traditions he preserved, the community he strengthened, and the countless lives he touched.
In lieu of flowers, please consider making a donation in his memory to St. Constantine & Helen Cathedral.
The funeral will take place in his home village of Thymiana, Chios, Greece.
For those who would like to make donations in Greece, contributions can be made to Agia Eleni.
May his memory be eternal.
